Ik weet niet of anderen dit herkennen, maar de overgang van zomer naar herfst is dit jaar heel anders voor mij. De eerste koele ochtend, de bladeren die beginnen te verkleuren — normaal vond ik september altijd een beetje melancholiek. Het nieuwe schooljaar begon dan zonder mij erbij te horen, jaren nadat ik met pensioen ging.

Maar dit jaar loop ik 's ochtends de tuin in en voel ik iets wat ik niet goed kan omschrijven. Dankbaarheid, denk ik. Of misschien ontzag. Ik draag een zwangerschap in mij na alles wat we hebben doorgemaakt — drie pogingen, jaren van hopen, en een donor die ons dit geschenk heeft gegeven. En nu staat september er zo gewoon bij, met zijn koele lucht en zijn gele bladeren, alsof de wereld niet weet hoe bijzonder dit moment is.

Mijn man heeft gisteravond zijn hand op mijn buik gelegd zonder iets te zeggen. Dat zei genoeg.

Hoe gaan jullie om met dit soort gewone momenten die ineens niet meer gewoon zijn?