Gisteren was mijn eerste echografie. Mijn man is meegegaan, wat ik fijn vond, want ik wist niet goed wat ik kon verwachten na al die jaren.

Alles zag er goed uit, werd er gezegd. Hartslag aanwezig, maten kloppen. De verloskundige was heel rustig en duidelijk, dat waardeerde ik. Ze legde ook nog eens uit waarom de extra controles bij mijn leeftijd gewoon standaard zijn - niet omdat er iets mis is, maar om een goed beeld te hebben. Dat wist ik al, maar het was fijn om het nog eens bevestigd te horen.

Mijn man stond er stil bij te kijken naar het scherm. Hij zei achteraf niet zo veel, maar dat zegt bij hem genoeg.

Ik ben nu bezig met de planning voor de NIPT. Dat voelt een beetje als het begin van een nieuw traject. Ik was eigenlijk gewend aan planningen voor vergaderingen en schoolvakanties, niet dit. Maar goed, je past je aan.

Hoe hebben anderen de NIPT-uitslag ervaren - was het wachten zwaar?