Gisteren mijn eerste echo gehad. Ik wist niet goed wat ik verwachtte — ik ben inmiddels 11 weken, maar het voelde toch nog een beetje alsof het niet echt was.

Tot ik daar lag en een hartslag zag. Dan wordt het ineens heel concreet, dat kan ik u vertellen.

De verloskundige was vriendelijk en deed geen moeite om haar verbazing te verbergen over mijn leeftijd, maar op een goede manier. Ze heeft alles rustig uitgelegd wat er de komende weken nog gedaan wordt. De NIPT staat gepland, en nog een aantal extra controles. Dat vind ik eerlijk gezegd het lastigste deel — al dat wachten op uitslagen.

Mijn man zat naast me en zei achteraf dat hij er even niets van kon zeggen. Dat is voor hem al bijzonder.

Femke vroeg vanavond aan tafel hoe het was gegaan. Kortaf, zoals ze de laatste weken is, maar ze vroeg het wel. Dat telt.

Het is september, de kinderen gaan weer naar school, mijn collega's klagen over de drukte na de zomer, en ik loop hier met een geheim dat over een halfjaar niet meer te verbergen is. Het voelt een beetje als leven in twee werelden tegelijk.