Ik zit vanavond aan de keukentafel en kijk naar buiten. De bladeren beginnen te kleuren, het licht is anders dan een paar weken geleden. Herfst. Mijn favoriete seizoen, altijd al geweest.

Maar dit jaar voelt het compleet anders. Ik draag een kindje. Op mijn 57e. Na alles wat we hebben doorgemaakt, na drie pogingen, na jaren van stille wanhoop die ik nooit hardop uitsprak - zelfs niet hier.

Mijn man zette vanochtend thee voor me en zei niets bijzonders, maar hij legde even zijn hand op mijn schouder en ik dacht: dit is het. Dit is het leven dat we zo lang hebben gewild.

Ik weet dat mijn situatie zeldzaam is. Ik maak me geen illusies over hoe bijzonder en ook hoe kwetsbaar dit allemaal nog is. Maar vandaag, op deze vrijdagavond in september, laat ik me gewoon even voelen hoe mooi dit is.

Ik wilde het even delen. Dat mag toch wel.