Ik merk dat ik de herfst dit jaar heel anders beleef dan andere jaren.

Normaal gesproken ben ik in september bezig met het klaarmaken van de tuin voor de winter, dikke sokken opzoeken, die eerste pan soep. Nu loop ik door de Achterhoek en denk ik bij iedere boom die verkleurt: als de bladeren vallen ben ik al in mijn derde trimester. Dat is een raar idee.

De vermoeidheid is deze week wel wat minder dan de weken daarvoor, dus dat voelt als winst. Mijn man heeft vorige week eigenwijs een tweedehands wieg opgekocht, ergens in Doetinchem. Ik had hem gevraagd even te wachten op de uitslag van de NIPT, maar hij had al een aanhanger geregeld voor ik het wist. Ik weet niet of ik dat ontroerend of irritant moet vinden - waarschijnlijk allebei.

Femke was er dit weekend. Ze heeft niets gezegd over de wieg die nu in de logeerkamer staat. Ze is zestien, dus dat is op zichzelf al een statement.

Is er hier iemand anders die een latere zwangerschap heeft meegemaakt en weet hoe je omgaat met die combinatie van voorzichtigheid en toch een beetje hoop toelaten?