Vandaag is het voor het eerst echt herfst hier. De tuin ziet er anders uit, de lucht is grijs, en mijn man heeft vanochtend de eerste kachel aangestoken. Ik zat er een tijdlang gewoon naar te kijken.

Ik ben nu iets meer dan acht weken zwanger. Dat zegt mij nog steeds bijna niets — ik bedoel daarmee dat het nog niet echt binnen is gekomen. Na alles wat wij hebben doorgemaakt, na drie pogingen, na al die jaren daarvoor van hopen en loslaten, zit ik nu op mijn bank met een warme kop thee en een leven in mij dat er niet had hoeven zijn.

Volgende week heb ik een controle. Ik probeer er rustig naar toe te leven maar dat lukt niet altijd. Ik ben 57. Ik weet wat de risicos zijn. Toch is dit anders dan ik had verwacht — niet de angst overheerst, maar een soort stille dankbaarheid die ik moeilijk onder woorden kan brengen.

Heeft iemand hier ervaring met hoe je in deze fase rustig blijft? Niet dat ik in paniek ben, maar ik zou graag horen hoe anderen daarmee omgaan.