Gisteren mijn eerste officiële echo gehad, en ik weet eerlijk gezegd nog niet goed wat ik ervan vind — van het gevoel, bedoel ik, niet van de echo zelf.

Alles zag er goed uit. Hartje klopte netjes, maten kloppen. De echoscopist was vriendelijk en gaf uitgebreid uitleg. Mijn man zat naast me en hield mijn hand vast, wat ik fijn vond maar ook een beetje raar — we zitten normaal gesproken niet zo in de spreekkamer, we zijn meer het type dat nuchter naar de huisarts gaat voor een bloeddrukcontrole.

Ik had verwacht dat ik zou huilen, of juist heel blij zou zijn. In plaats daarvan dacht ik op de terugweg in de auto: wanneer moet ik de NIPT eigenlijk inplannen. Heel romantisch van me.

Femke vroeg vanavond aan tafel hoe het was gegaan. Dat verbaasde me. Ze stelde het heel zakelijk, maar ze vroeg het. Dat is vooruitgang, denk ik.

Heeft iemand hier ervaring met de NIPT op latere leeftijd — wat ik bedoel is, hoe was het wachten op de uitslag? Dat is het deel waar ik nu een beetje tegenop zie.