Het is zo'n stille zondagochtend vandaag. Mijn man is buiten aan het werk in de tuin, de laatste bollen worden geplant voor het voorjaar, en ik zit hier naar buiten te kijken met een kop thee. De bomen in onze straat zijn prachtig op dit moment, al die bruine en gele kleuren.

Ik denk dan — deze bollen die hij nu ingraaft, die komen op als ons kindje er al is. Dat soort gedachten komen zomaar op, tegenwoordig. Alles lijkt een betekenis te krijgen die het eerder niet had.

Ik ben nu bijna tien weken. Dat voelt nog steeds onwerkelijk als ik het zo opschrijf. Na alles wat voorafging — de twee mislukte pogingen, de jaren van acceptatie dat het misschien nooit zou komen — is dit zo kostbaar dat ik er soms geen woorden voor heb.

De vermoeidheid is flink, dat wil ik niet verhullen. Maar ik klaag er niet over. Ik ben gewoon blij dat er iets is om moe van te zijn, als u begrijpt wat ik bedoel. Elke klacht voelt hier als een soort privilege.

Ik wilde het gewoon even delen met jullie, op deze rustige zondag.