Vandaag 12+2. De echo was goed nekplooi normaal, alles ziet er uit zoals het hoort. Het hartje klopte en de baby bewoog. Mijn man en ik zaten daarna in de auto en we zeiden allebei niks. Ik denk dat we pas nu echt geloven dat dit echt is.

Na 19 maanden proberen, na IUI 1 die mislukte, na alle keren dat ik dacht dat het nooit zou gebeuren we zijn hier. En het gaat goed.

We gaan het nu vertellen aan vrienden en familie. Mijn ouders wisten het al (die konden hun mond amper houden, mijn moeder had al schoentjes gekocht, typisch). Maar nu de rest. Ik ben zenuwachtig maar ook zo opgelucht.

Aan iedereen hier die nog midden in het traject zit: ik denk elke dag aan jullie. Na 19 maanden weet ik hoe het voelt om te wachten en te hopen en teleurgesteld te worden. Jullie zijn niet alleen.