Het is buiten grijs en nat, de bladeren liggen al half op straat, en ik zit op maandagochtend met een kop thee te kijken naar de tuin die eigenlijk nog gesnoeId moet worden voor de winter. Dit soort dagen nodigen kennelijk uit tot nadenken.

Ik ben nu een kleine tien weken onderweg, als ik de berekening goed heb. Volgende week heb ik een nieuwe echo, en ik merk dat ik daar naar uitkijk op een manier die ik mezelf zes weken geleden nooit had voorspeld. Toen was ik vooral in shock. Nu is het meer... voorzichtig wennen.

Mijn man heeft dit weekend de zolder opgeruimd. Niet per se vanwege de situatie, maar het viel me op dat hij de oude kinderspullen niet meer zo snel wegzette als anders. Ik heb er niets over gezegd. Dat hoefde ook niet.

Femke was dit weekend wat stiller dan normaal. Ik geef haar de ruimte. Ze is zestien, dit is niet niks voor haar om te verwerken, en ik hoop dat ze het op haar eigen tempo kan doen.

Verder ben ik gewoon op mijn werk geweest, heb ik facturen verwerkt en een vergadering overleefd over de nieuwe archiefsoftware. Het leven gaat door. Dat is eigenlijk wel fijn.