Ik weet niet of dit herkenbaar is voor anderen hier, maar de herfst maakt me altijd wat stiller van binnen. De Achterhoek ziet er deze week prachtig uit, al dat geel en oranje langs de weilanden, en ik rij elke ochtend naar mijn werk en denk van alles tegelijk.

Inmiddels weet ik dat ik zwanger ben - dat heb ik eerder hier gedeeld - en het blijft een vreemd soort realiteit. Ik dacht eerlijk gezegd dat ik bezig was met de volgende fase van mijn leven. Pensioen over een jaar of elf, Femke die straks haar eigen weg gaat. En nu dit.

De extra echo vorige week was goed. Dat is het positieve nieuws. De verloskundige was vriendelijk en deed alsof het de normalste zaak van de wereld was, wat ik waardeerde. Ik had de NIPT al gedaan, op de uitslag wacht ik nog. Dat is het moeilijkste deel, denk ik - het wachten zonder precies te weten waar je op wacht.

Mijn man heeft gisteren de fietsenbanden geplakt terwijl ik op de bank zat met een kop thee. Ik ben moe op een manier die ik niet goed kan omschrijven. Niet ziek, gewoon... zwaar. Of dat de leeftijd is of de zwangerschap of de herfst, ik weet het oprecht niet.

Hoe gaat het met de rest hier?