Gisteren was mijn afspraak voor de grote echo - eigenlijk weet ik niet meer precies wat ik allemaal verwachtte, maar het was toch even wennen om daar tussen allemaal jonge stelletjes in de wachtkamer te zitten. Mijn man had zijn leesbril vergeten en moest de formulieren op armslengte houden. We hebben er zelf ook om gelachen.
Alles ziet er goed uit, hebben ze gezegd. Hart klopt, maten zijn prima. De verloskundige was rustig en duidelijk, dat waardeer ik. Ze legde alles netjes uit zonder dat ik het gevoel had dat ze me behandelde als een bijzonder geval. Want dat is het in haar ogen waarschijnlijk ook gewoon niet, en dat is eigenlijk wel prettig.
Femke vroeg gisteravond hoe het gegaan was. Niet veel woorden, maar ze vroeg het. Dat is al iets.
Het is buiten grijs en nat, ik zit met thee en de administratie van deze week. Een gewone zaterdag. Vreemd hoe gewoon het allemaal begint te voelen.
Week 14
💬 3