Het is zo'n typische oktoberdag hier in de Achterhoek — mistig, alles ruikt naar natte bladeren en ik had eigenlijk een heerlijk niets-doen-vrijdag voor mezelf gepland. Mijn man werkt, Femke zit op school, en ik zat met een kop thee naar de tuin te kijken.

Dan schiet me ineens in dat ik over een paar maanden met een baby naar die tuin kijk. Dat is nog steeds een gedachte waar ik even bij moet stilzitten. Ik was op dit punt in mijn leven eigenlijk meer bezig met uitzoeken of ik nog een derde dag per week wilde gaan werken of juist afbouwen. Pensioenplanning. Een city trip met mijn man in het voorjaar.

Ik heb deze week een extra echo gehad. Alles ziet er goed uit, dat is prettig om te horen. De verloskundige is erg rustig en duidelijk, dat helpt. Ze neemt de tijd om het te uitleggen, ook de dingen die anders kunnen lopen bij mijn leeftijd. Ik waardeer dat meer dan valse geruststelling.

Femke heeft gisteren voor het eerst een vraag gesteld over de baby — niet negatief, gewoon een vraag. Dat voelt als een kleine stap. We geven haar de ruimte.

Hoe gaat het eigenlijk met de rest van jullie?