Ik weet dat ik blij zou moeten zijn. Na alles wat we hebben doorgemaakt - 3 cycli Utrogestan, 3 IUI's - heb ik eindelijk een positieve test. Maar in plaats van vreugde voel ik vooral angst.

Ik ben bang dat het misgaat. Bang dat ik het niet verdien. Bang dat mijn lichaam dat al zo vaak heeft gefaald het nu ook niet volhoudt. Het is nog zo vroeg, 4 weken, er kan nog zoveel gebeuren.

Mijn man is door het dolle heen en ik probeer mee te gaan in zijn enthousiasme maar van binnen zit ik te beven. Is dit normaal? Voelde iemand dit ook na een lang traject?