Vandaag is het zo'n dag waarop ik niet goed weet wat ik voel. Het is mooi weer in de Achterhoek, mijn man is de tuin in gegaan, Femke slaapt - het is weekend.

En ik zit hier op de bank met een kop thee en het besef dat er iets in mij groeit. Op 54. Dat blijft even wennen, om eerlijk te zijn.

Ik had deze week wat last van misselijkheid, niet hevig maar genoeg om me eraan te herinneren. Vroeger - bij Femke - had ik dat nauwelijks. Nu haal ik de geur van koffie en denk: nee, liever niet. Mijn man heeft de koffiezetapparaat maar naar de bijkeuken verplaatst, zonder dat ik er iets over hoefde te zeggen.

De NIPT resultaten worden volgende week verwacht. Dat is het enige waar mijn hoofd echt mee bezig is. De rest - de verbazing, de plannen die anders lopen, het gesprek met Femke dat nog niet af is - dat laat ik even voor wat het is.

Hoe gaan jullie om met zo'n wachttijd? Ik ben niet iemand die goed stilzit.