Vandaag voor het eerst echt buiten gezeten, op het tuinbankje in de zon. Mijn man had koffie gezet en we zaten daar gewoon een tijdje, zonder veel te zeggen.

Ik dacht aan hoe anders dit voorjaar is dan alle vorige. Al die jaren dat we hoopten, en nu zit ik hier met dit lichaam dat iets draagt wat ik nooit voor mogelijk had gehouden. Op mijn leeftijd, na alles wat we hebben doorgemaakt. Het klinkt misschien overdreven maar ik besef het elke dag opnieuw - dit is niet vanzelfsprekend.

De dokter heeft gezegd dat alles goed gaat. Ik probeer dat vast te houden op momenten dat de angst even de kop opsteekt. Want die is er ook, dat eerlijk gezegd.

Maar vandaag was het gewoon mooi. De tuin, de zon, mijn man naast me. Soms is dat genoeg.

Ik vroeg me af of anderen hier ook zo'n moment hebben gehad waarop het even echt tot je doordringt. Niet bij de echo of de test, maar gewoon op een gewone zaterdagochtend.