Vanavond om 8 uur staan wij met zijn drieën stil. Mijn man, Femke en ik. Dat doen we elk jaar, maar dit jaar voelde het anders.

Ik weet niet precies hoe ik het moet omschrijven. Je staat twee minuten stil bij mensen die er niet meer zijn, en ondertussen draag ik iemand die er nog niet is. Dat geeft je hoofd wel wat te doen.

Femke stond naast me en hield mijn hand vast. Ze zei er niets over, maar dat hoefde ook niet. We weten allebei wat er speelt.

Ik ben niet iemand die snel sentimenteel wordt, maar vanavond even wel. Mijn moeder heeft de oorlog nog meegemaakt als kind. Die is er niet meer. Ik denk dat ze dit situatie grappig gevonden zou hebben - op haar eigen droge manier.

Hoe was het bij jullie vanavond?