Afgelopen vrijdag hoorden wij dat alles nog steeds goed gaat. Veertien weken nu. Mijn man zat naast mij bij de echo en hij hield mijn hand vast op een manier die hij al dertig jaar niet heeft gedaan. Dat zegt genoeg.

Ik besef dat dit traject voor de meeste mensen hier anders loopt. Jonger, eigen eitjes, misschien al meerdere pogingen achter de rug. Wij hebben een andere weg genomen en ik ben de vrouw die de eitjes van een ander draagt. Dat is soms een vreemd gevoel om bij stil te staan, maar het maakt mijn dankbaarheid niet kleiner. Eerder groter.

Ik schrijf dit niet om op te scheppen. Ik schrijf het omdat ik lang geleden had opgegeven en toch hier ben beland. Dat wilde ik even kwijt, op een maandag in mei met de zon door het raam.