Vandaag ben ik veertien weken zwanger. Ik schrijf het op en ik moet het nog steeds even laten bezinken.

Mijn man en ik zijn vanmorgen gewoon naar de markt geweest, groenten gekocht, koffie gedronken op een terrasje in de zon. Heel gewone dingen. En toch liep ik de hele tijd met dat besef mee - dat er een leven in mij groeit na al die jaren van hopen en loslaten en weer hopen.

Ik ben 57. Dat vergeet ik soms bijna, en dan herinner ik het me weer en denk ik: hoe bijzonder is dit eigenlijk. Niet vanzelfsprekend. Echt niet.

De verloskundige zei vorige week dat alles goed gaat. Ik durf het nog nauwelijks hardop te zeggen, maar het gaat goed. Na drie pogingen, na de donortrajecten, na al het wachten - het gaat goed.

Ik weet dat velen hier op dit forum hun eigen moeilijke weg lopen. Ik denk aan jullie. Ik hoop zo dat het voor iedereen uiteindelijk iets moois oplevert, hoe dat er ook uitziet.