Volgende week ben ik tien weken zwanger. Ik schrijf het op en ik kan het nog steeds niet helemaal bevatten.

Mijn man en ik zitten vanavond thuis, het regent buiten, en ik dacht: ik wil dit even ergens opschrijven. Niet voor iemand in het bijzonder, gewoon om het vast te leggen. Dit traject heeft zo lang geduurd - jaren van hopen, drie pogingen, veel verdriet - en nu zit ik hier op een vrijdagavond in mei met een buikje dat langzaam groeit.

Ik ben 57 jaar. Ik weet wat mensen denken als ze dat horen. Ik denk het soms zelf ook. Maar ik ben gezond, ik word goed begeleid, en ik probeer elke dag gewoon aanwezig te zijn bij wat er gebeurt. Niet te ver vooruitlopen.

Het bijzondere is dat de dankbaarheid niet minder wordt. Ik had verwacht dat je na een tijdje gewend raakt aan het idee, maar dat is niet zo. Elke ochtend als ik wakker word is het er weer - dat besef dat dit echt gebeurt. Dat vind ik misschien wel het meest waardevolle van dit hele traject.

Ik wens iedereen hier een fijn weekend toe.