Vandaag was een dag die ik nooit zal vergeten. Wij hadden onze eerste echo, en er was een hartje te zien. Een klein, kloppend hartje.

Ik weet niet goed hoe ik dit moet beschrijven. Mijn man en ik zaten allebei te staren naar dat scherm, en ik hoorde de arts de hartslag noemen, maar de woorden kwamen even niet aan. Het was zo werkelijk en tegelijk zo onwezenlijk.

Ik ben 57 jaar. Dit is onze derde poging. Er zijn jaren geweest dat ik had aanvaard dat dit er niet meer in zat. En nu zit ik hier, op een woensdagmiddag in mei, met een echo-foto op mijn nachtkastje.

Ik wil niet te hard juichen, want ik weet dat we er nog niet zijn. Maar dit moment wil ik toch ergens neerzetten, bij mensen die begrijpen hoeveel dit kan betekenen. Dank jullie wel, dat dit forum er is.