Gisteren was mijn eerste officiële echo bij de verloskundige. Ik weet niet precies wat ik had verwacht, maar het was toch even schrikken hoe... gewoon het allemaal ging. Ze deed het alsof dit volkomen normaal is, een vrouw van 54 op de onderzoekstafel. Misschien is het dat ook gewoon voor haar.

Alles ziet er goed uit, is me verteld. Hartslag prima, maten kloppen. De NIPT is inmiddels ook aangevraagd, die uitslag duurt nog even. Dat wachten vind ik het moeilijkste deel. Niet omdat ik me constant zorgen maak, maar omdat het ergens achter in mijn hoofd zit terwijl ik gewoon vergaderingen bijwoon en de administratie bijhoud bij de gemeente.

Femke wist niet goed hoe ze moest reageren toen ik thuiskwam. Ze vroeg wel hoe het was gegaan, dat vond ik lief. Mijn man had koffiegezet, ook dat.

Het is een rare vrijdag. Buiten is het mooi weer en ik zou eigenlijk gewoon in de tuin moeten zitten met een glas wijn, maar dat gaat even niet. Kleine aanpassing aan mijn vrijdagritme.