Mijn man heeft vanochtend de stoelen buiten gezet en ik zit nu in de zon met een kop thee. Het is zo'n zachte meidag dat je bijna niet kunt geloven dat het gewoon een gewone zaterdag is.

Ik ben nu 14 weken. Veertien weken. Ik schrijf het even op omdat ik het soms nog niet helemaal kan bevatten. Na alles wat het gekost heeft om hier te komen - de jaren van hopen, de behandelingen, de teleurstellingen - zit ik nu in mijn tuin en er groeit een kind in mij.

Ik weet dat ik hier niet te lang over moet nadenken want dan word ik emotioneel op een bankje buiten en dat lijkt mij niet handig. Maar ik wilde het toch even kwijt. Dat het mogelijk is. Dat het voor mij, op mijn leeftijd, op deze manier toch is gelukt.

Ik denk aan de vrouwen hier die het nog niet is gelukt. Ik hoop zo dat jullie ook ooit zo'n zaterdag hebben.