Vrijdag. Eindelijk.

Ik merk dat ik de laatste weken veel sneller moe ben dan ik gewend ben, en vandaag om half vier zat ik al op de bank. Vroeger werkte ik gewoon door tot zes uur zonder er bij na te denken. Nu tel ik de uren af. Mijn collega's weten het nog niet - ik wacht nog even op de uitslag van de volgende echo voordat ik iets zeg op kantoor.

Mijn man heeft vanavond gebarbecued. Niet omdat het bijzonder warm was, maar omdat het vrijdag was en hij daar blijkbaar aanleiding genoeg in zag. Femke at mee maar was daarna snel verdwenen naar haar kamer. Ze doet haar best, dat zie ik wel. Het is gewoon... ingewikkeld voor haar.

Ik had dit weekend eigenlijk plannen gemaakt voor de tuin. Misschien doe ik morgen wat als ik me goed voel, misschien ook niet. Ik leer langzaam dat ik dat van tevoren niet meer kan inschatten. Dat is voor iemand die de gemeentebegroting bijhoudt een behoorlijke omschakeling.

Is er hier iemand anders die op latere leeftijd zo'n vermoeidheid herkent, of is dat gewoon de combinatie van leeftijd en zwanger zijn?