Gisteren mijn eerste echo gehad. Ik wist niet goed wat ik moest verwachten - de laatste keer dat ik zo op een tafel lag was zeventien jaar geleden met Femke.

Alles zag er goed uit, zei de verloskundige. Hartje klopt. Ik heb er waarschijnlijk vreemd bij gekeken, want ze vroeg of het goed ging. Het gaat goed, het is alleen nog steeds een beetje onwerkelijk. Mijn man had zijn bril niet bij en vroeg daarna in de auto wat hij precies had moeten zien. Dat vond ik eigenlijk wel lief.

De NIPT staat voor volgende week gepland. Dat is het onderdeel waar ik het meest tegenop zie, niet vanwege de uitslag maar vanwege het wachten daarna. Ik ben niet iemand die goed wacht.

Het is vandaag mooi weer hier in de Achterhoek. Ik had eigenlijk een lang weekend in de tuin willen werken, maar ik merk dat ik sneller moe ben dan normaal. Mijn man heeft de tegels geschrobd. Dat doet hij anders nooit, dus ook dat is nieuw.