De uitslag van de NIPT is gisteren binnengekomen. Alles goed. Ik heb het bericht twee keer gelezen voordat ik het geloofde.

Mijn man was op zijn werk toen ik het las, dus ik heb even alleen aan de keukentafel gezeten met een kop koffie die ik eigenlijk niet meer mag. Niet gehuild, niet gejuicht. Gewoon even... stilzitten.

Ik ben nu 14 weken. Dat voelt raar om te schrijven. Op mijn leeftijd zijn de risico's hoger, dat wist ik, en de wachtperiode na die bloedafname was dan ook niet de gezelligste week van mijn leven. Maar goed. Het is goed.

Femke vroeg vanavond aan tafel hoe het was. Dat ze dat vraagt betekent iets, denk ik. Ze is er nog niet helemaal mee in het reine, maar ze probeert het.

Ik was eerlijk gezegd meer bezig met uitzoeken hoe het zat met mijn aanvullende verzekering voor extra echo's dan met het vieren van dit moment. Maar misschien is dat ook gewoon hoe ik ben.