Afgelopen vrijdag de uitslag van de NIPT gekregen. Alles goed. Ik weet niet precies wat ik had verwacht te voelen op dat moment, maar het was toch meer dan ik dacht. Gewoon even stilzitten aan de keukentafel totdat mijn man thuiskwam.

De verloskundige had me al voorbereid dat de kans op afwijkingen bij mijn leeftijd hoger is, dus ik had mezelf ook voorgehouden dat het wat kon zijn. Je denkt dan dat je er klaar voor bent, maar die vrijdagmiddag merkte ik dat ik toch de hele dag met een knoop in mijn maag had rondgelopen.

Femke vroeg 's avonds aan tafel hoe het was gegaan. Dat vond ik eigenlijk best moedig van haar, want ze doet nog steeds een beetje afstandelijk over het hele idee. Ze knikte toen ik het zei en ging daarna gewoon verder met eten. Zestien jaar, dat zegt genoeg denk ik.

De grote echo staat volgende maand gepland. Dat is dan de volgende horde. Maar voor nu even doorademing.