Vaderdag vandaag. Mn man heeft ontbijt op bed gekregen van de meiden, wat ze overigens al jaren niet meer doen maar goed. Zal wel iets met mn zwangerschap te maken hebben, ineens een beetje sentimenteel allemaal.

Ik ben nu 9 weken. Volgende week eerste echo. Ik had echt gedacht dat ik de fase van zenuwachtig wachten op echo's allang achter me had. Dat was dus optimistisch.

Mn oudste zei gisteren serieus dat ze hoopt dat het een jongen wordt omdat ze dan eindelijk niet meer de schuld krijgt als er iets kapot is. Ik kan haar geen ongelijk geven.