Ik weet niet goed hoe ik dit moet omschrijven, maar vandaag voelde zo goed. De zon scheen vroeg al en mijn man had koffie voor mij klaargezet voordat ik beneden was. Zo'n gewone maandagochtend, en toch zat ik daar maar een beetje voor me uit te kijken door het raam met dat gevoel van: dit is echt mijn leven.

Ik ben nu zestien weken. Na alles wat eraan vooraf is gegaan - de jaren van afwachten, de drie pogingen, de onzekerheid die je nooit helemaal loslaat - is een gewone maandagochtend in de zon iets geworden wat ik niet meer als vanzelfsprekend beschouw. Dat klinkt misschien zwaar, maar het is eigenlijk precies het tegenovergestelde. Het voelt licht.

Ik heb vannacht ook voor het eerst iets gevoeld wat misschien bewegen was. Of inbeelding. Mijn verloskundige zei dat het bij een eerste zwangerschap op mijn leeftijd soms moeilijk te onderscheiden is. Maar ik heb er de hele dag aan gedacht.

Ik wilde het gewoon ergens kwijt, bij mensen die begrijpen hoe bijzonder zoiets kan zijn.