Vandaag is het zo'n mooie zomerse dag hier, de tuin staat er prachtig bij en mijn man heeft de stoelen buiten gezet. We zitten veel in de zon de laatste tijd. Op dit soort dagen ben ik extra stil van binnen.

Ik ben inmiddels voorbij de twaalf weken en dat voelt als een mijlpaal die ik lang niet durfde te noemen. Na alles wat er aan vooraf is gegaan - de jaren van hopen, de behandelingen, de twee pogingen die niet lukten - zit ik nu in de zon met dit gevoel dat ik eigenlijk niet goed onder woorden kan brengen. Dankbaar is een te klein woord.

De controles verlopen goed, de artsen zijn tevreden. Ik probeer te genieten in plaats van te piekeren, al is dat met mijn leeftijd en dit traject makkelijker gezegd dan gedaan. Maar vandaag lukt het. De zon helpt daarbij.

Ik dacht gewoon even van me te laten horen. Dit forum heeft me in de moeilijke maanden veel gegeven, ook al schreef ik niet altijd. Soms is lezen genoeg om je minder alleen te voelen.