Ik twijfelde of ik dit zou posten, want ik wil niet onnodig triggeren. Maar sommigen hebben gevraagd hoe het gaat, dus hier een korte update.

Ik ben 26 weken zwanger en de kleine schopt alsof hij voor het Nederlands elftal wil spelen. Mijn man praat elke avond tegen mijn buik en het is het mooiste en meest absurde ding dat ik ooit heb gezien.

Maar ik wil eerlijk zijn: de angst is er nog steeds. Na 2 jaar proberen durf ik het soms nog niet te geloven. En ik voel me schuldig dat ik hier ben terwijl zoveel van jullie nog wachten.

Voor iedereen die nog in het traject zit: ik denk aan jullie. Elke dag. En ik duim dat jullie dit ook mogen meemaken. Want het is alles waard. Elke traan, elke teleurstelling, elk seizoen dat je hebt gewacht. ❤️