Vandaag is het officieel juli, en voor het eerst in mijn leven breng ik die eerste zomerdag door als zwangere vrouw. Ik moet eerlijk zeggen dat ik een moment aan de keukentafel zat en het gewoon tot me door liet dringen. Buiten scheen de zon, mijn man was koffie aan het zetten, en ik dacht: dit is echt zo.

Na alles wat wij hebben doorgemaakt - de jaren van hopen, het lange wachten, de twee pogingen die niets werden - voelt het bijna te groot om goed onder woorden te brengen. Ik ben 57 jaar. Ik had dit allang opgegeven, of bijna. En toch zit ik hier.

Ik ben voorzichtig. Ik hou mezelf bewust klein, als dat begrijpelijk is. Ik vier nog niet uitbundig, ik vertel het nog maar aan heel weinig mensen. Maar vandaag wilde ik het wel hier kwijt. Dat de zomer begint, en dat ik er op een manier in sta die ik nooit had durven dromen.

Voor iedereen die hier nog midden in de onzekerheid zit: ik denk aan jullie.