Gisteren was de controle bij de verloskundige en alles ziet er goed uit. Week 14 inmiddels. Ik zeg het maar gewoon, want ik merk dat ik het nog steeds moeilijk vind om het hardop te zeggen zonder direct mijn adem in te houden.

Het hartje klopt. De verloskundige liet het horen en mijn man stond naast me en zei niets, maar ik zag het aan hem. Na al die jaren, al die pogingen, al dat afwachten - dan sta je daar op een maandagochtend in een gewone behandelkamer en hoor je dat geluid.

Ik besef dat dit niet vanzelfsprekend is. Zeker niet op mijn leeftijd, zeker niet na dit traject. Ik draag die wetenschap elke dag met me mee, niet als last maar als iets wat ik wil koesteren. Dit is zo bijzonder dat ik er soms niet goed woorden voor heb.

De zomer is begonnen, de tuin staat er mooi bij, en ik ben zwanger. Ik had me dit niet durven voorstellen.