Ik weet niet of het de hitte is of de hormonen, maar ik slaap al een week slecht. Elke ochtend om half vijf klaarwakker, met een hoofd vol gedachten die ik echt niet nodig heb om half vijf.

Volgende week vrijdag heb ik een afspraak in het ziekenhuis voor een extra echo. Ik ben nu iets voorbij de zeventien weken - dat klinkt ver, maar het voelt nog steeds alsof ik er met mijn verstand niet helemaal bij kan. Mijn man vraagt elke avond hoe het gaat. Femke zegt weinig, maar ze heeft gisteren wel gevraagd of het een jongen of een meisje is. Dat is vooruitgang, denk ik.

Ik had vanochtend een collega aan de telefoon die vroeg of ik al plannen had voor de zomervakantie. Ik heb gezegd dat het er dit jaar wat anders uitziet. Meer kon ik niet zeggen, want het is op het werk nog niet bekend. Dat gesprek komt eraan en ik zie er wel tegenop.

Hoe gaan jullie om met het moment van vertellen op het werk? Ik vraag het maar, want ik weet dat hier mensen zijn die dat al achter de rug hebben.