Vandaag begint hier de zomervakantie officieel, want Femke is gisteren uitgeschoold. Normaal zouden mijn man en ik nu plannen maken voor een weekje weg in augustus - ergens rustig, misschien de Eifel - maar dit jaar hangt er toch een iets andere sfeer boven de vakantieplannen.

Ik ben nu 14 weken. De NIPT-uitslag was goed, wat een enorme opluchting was. Ik had me er op voorbereid dat het anders kon zijn, en dan had ik ook dat eerlijk gezegd gehad. Maar het is goed. De verloskundige zegt dat alles er netjes uitziet voor mijn leeftijd - dat zinnetje 'voor mijn leeftijd' hoor ik inmiddels in mijn slaap.

Femke heeft gisteren na het uitscholen gewoon naast me op de bank gezeten en haar hoofd op mijn schouder gelegd. Ze zei niets. Ik ook niet. Soms is dat genoeg.

Of er hier andere vrouwen zijn die later in het leven onverwacht in deze situatie terechtkwamen, vraag ik me weleens af. Niet omdat ik antwoorden zoek, maar gewoon - het is een wat eenzaam gevoel soms, terwijl het dat eigenlijk niet hoeft te zijn.