Vandaag zit ik buiten in de tuin, in de schaduw want de zon is intens, en ik bedenk hoe anders deze zomer is dan alle zomers die eraan vooraf gingen.

Mijn man heeft limonade gemaakt en we zitten gewoon samen. Niets bijzonders. En toch is alles bijzonder. Ik ben nu iets van zeventien weken zwanger en sommige dagen kan ik het nog steeds niet helemaal vatten. Dat dit ons gelukt is. Na alles.

Ik wilde het ergens opschrijven, omdat ik het niet altijd hardop durf te zeggen — alsof ik bang ben het te verstoren. Maar ik ben dankbaar. Zo ontzettend dankbaar voor deze zomerse zondag, voor deze stilte, voor wat er groeit.

Ik hoop dat jullie ook een mooie dag hebben.