Morgen begint de zomervakantie hier officieel, want Femke heeft haar laatste schooldag. Normaal gesproken betekent dat bij ons: uitslapen, een weekje naar de Ardennen, en ik lees eindelijk die stapel boeken weg die al maanden op de vensterbank staan.

Dit jaar is het iets anders. De Ardennen gaan door — mijn man had alles al geboekt — maar ik ben nu aan het uitzoeken wat dat betekent qua reizen op mijn leeftijd en in deze situatie. De verloskundige zei dat het prima is, maar ik wil toch weten wat ik eventueel mee moet nemen, waar de dichtstbijzijnde ziekenhuizen zitten, dat soort dingen. Ik was vroeger nooit zo'n planner op vakantie, maar nu is dat anders.

Femke weet inmiddels ook dat we meegaan met de echo die ik volgende week heb, als ze wil. Ze heeft nog niets gezegd, maar ze heeft ook niet nee gezegd. Dat is bij haar vaak al een goed teken.

Ik was eigenlijk meer bezig met uitzoeken welk pensioenfonds het beste is voor de komende jaren. Nu zoek ik op welke kaas ik niet mag eten in Frankrijk onderweg. Het leven neemt soms grappige wendingen.