Miesje78 schreef:Tuurlijk kan je ook gelukkig zijn samen, ik denk dat je anders niet samen zou beslissen voor een kindje te gaan.
Toch zie ik in mijn omgeving ook hele andere dingen.
Hoe vaak gebeurt het niet dat mensen besluiten voor een kindje te gaan, omdat ze iets anders zoeken in hun leven?
Of omdat ze niet meer met elkaar door één deur kunnen en hopen dat een kindje ze dichter bij elkaar zal brengen?
En dan zijn daar nog mensen (mijn buren zijn daar een voorbeeld van) die alles doen om kinderen te krijgen, zelfs de MMM omdat ze met elkaar niet door één deur kunnen en jaloers zijn op anderen die wel kinderen krijgen en nu de kinderen iedere dag verrot schelden 😞
En dan zijn er ook nog de mensen die samen alles goed voor elkaar hebben en zodra er kinderen komen alleen daar nog maar mee bezig zijn, ondertussen (zonder dat ze het zelf in de gaten hebben) uit elkaar groeien en als de kinderen dan het huis uit zijn, niet meer weten wat ze met elkaar moeten doen.
Nu lijkt het net alsof ik alleen maar negatief ben met bovenstaand stukje, alleen zie ik dit dus in mijn omgeving.
Dat was ook de reden waarom mijn man en ik weleens getwijfeld hebben of we wel kinderen wilden.
Momenteel zit ik ook op een ander forum waar een vrouw een baby heeft gekregen met een hartprobleem.
Het is hartverscheurend om dat te lezen en dat zet mij wel aan het denken :?
Het is prachtig om zo'n wondertje op de wereld te mogen zetten, alleen is het dus niet allemaal rozengeur en maneschijn.
Begrijp me niet verkeerd hoor, want we willen nog steeds dolgraag een kleine en zullen er alles aan doen om zover te mogen komen.
We zullen er daarnaast alles aan doen om ook samen nog een leven te behouden.
Het zal ook heel moeilijk worden als blijkt dat we geen kinderen kunnen krijgen (je weet maar nooit).
Maar ik houd me vast aan het feit dat we dan altijd nog elkaars beste maatje zijn en overal over kunnen praten 😊