Elle schreef:En iuno,
Blijf je gyn wat raar vinden...
Ik had ook al snel harde buiken en je mag ze niet teveel hebben. Voor jezelf goed kijken of je meer rust kan pakken.
Ik ben uiteindelijk halve dagen gaan werken, bij mij was het ook vaak bij inspanning of stress.
Je kunt ook altijd even naar je huisarts gaan maar maak je vooral niet te druk, gewoon al wat gas terug nemen! 😉 heb je waarschijnlijk wel nodig.
Mijn ervaring is inmiddels - helaas - dat de meeste artsen iig hier in de omgeving van die knurften zijn, waarvan de huisarts bij ons in het dorp de ergste (maar zonder auto kom je niet bij een ander en die uit 2 omliggende dorpen ken ik: daar hoef ik dus ook niet heen)... Ga met zoonlief dan ook altijd direct naar de kinderarts (kom ik wel goed met de trein), die is ook niet van je dat, maar iig veel beter dan de huisarts. Enige arts waar ik hier echt heel goed over te spreken ben, is m'n internist. Dat is echt een topvent, niet alleen echt vakkundig, maar ook heel aardig! 😊
Ik heb een paar jaar geleden seizoenswerk ('s winters) naast m'n studie gedaan. Kwam er een paar dagen nadat ik klaar was met m'n studie achter dat ik zwanger was, dus heb toen het winterseizoen nog 'af' gewerkt, maar daarna geen baantje meer gezocht, want wie neemt er nu een (3 maanden) zwangere vrouw aan? :roll:
Aangezien je hier in Oostenrijk (waar ik woon 😉 ) tot max. 2,5 jaar na de geboorte extra kindergeld kunt krijgen, om òf de kosten voor kinderopvang (deels) op te vangen òf zodat één van de ouders die tijd thuis kan blijven, heb ik er dus voor gekozen voltijd thuis te blijven. 😊 't Zou voor ons nu financieel alleen interessant zijn een extra inkomen te hebben als ik (zo goed als) voltijd zou gaan werken en dat heb ik er gewoon niet voor over.
Om een lang verhaal kort te maken: ik werk dus niet, dus minder gaan werken is hier geen oplossing. 😊
Ben ook geen schoonmaakfanaat ofzo, dus als ik nòg minder ga doen, dan ik nu doe, doe ik helemaal niets meer. Zelfs het huishouden schiet er de laatste dikke maand nòg meer bij in, dan het altijd al doet... :oops:
Maar het zou er wel mee te maken kunnen hebben, dat de renovering van de badkamer en de w.c. nu wel heel dicht bij komt en ik tot nu toe zo goed als alles daarvoor heb gedaan (alles bedacht en gepland), omdat manlief gewoon geen tijd/puf heeft er over na te denken. Aangezien m'n ouders komen helpen en maar een beperkte tijd 'beschikbaar' zijn, heb ik daar wel wat zitten stressen de afgelopen weken. En nu is manlief inmiddels begonnen met slopen, dus zit ik elke dag de hele dag op een kwart bouwplaats...
En ik denk dat er nog een angst op de achtergrond meespeelt, bedacht ik me net...
Bij m'n 1e zwangerschap, was ik zo half oktober uitgerekend. Mijn hele familie zou eind oktober dan komen om de baby te komen bewonderen, maar mijn ouders zouden begin september op de heenweg van hun vakantie nog een paar dagen bij ons blijven. Nou, ze waren dus nèt goed en wel bij ons aangekomen en toen moest ik naar het ziekenhuis i.v.m. dikke benen (bleek achteraf niets ergs). Mocht na 4 dagen weer naar huis, moest alleen nog 2 keer terug voor bloedcontrole en m'n ouders besloten dus direct na de (verwachte goed) uitslagen verder te trekken, maar nog vòòrdat de uitslagen bekend waren, was de bevalling al begonnen. 😮
Voor deze keer is ook weer gepland, dat iig m'n ouders, maar misschien wel weer de hele fam. een paar weken ofzo na de uitgerekende datum 'op bezoek' komt en wéér komen m'n ouders nu in september een poosje, om te helpen met de renovatie en om de verjaardag van ons zoontje te vieren. Niet dat ook dìt beebje denkt: oh, opa & oma zijn er, dus ik kan komen... als je snapt wat ik bedoel... Vorige keer 'kon' het nog, nu is het ècht veeeeeeel te vroeg!
Heel stom natuurlijk, maar speelt misschien (onbewust) toch ook wel mee...
Nou ja, houd het wel in de gaten ;). Wil binnenkort zowieso een soort van verloskundige hier gaan bellen, om te vragen of en wanneer er straks weer zwangerschapscursussen plaatsvinden. Kan haar dan evt. ook gelijk vragen...