finaly87 schreef:
Ik ga nu een hele rare (beschamende :oops: ) vraag stellen. Maar ik twijfel soms of het nou echt wel goed is dat mn vriend en ik nu aan een kindje beginnen. Dan denk ik; misschien moet ik gewoon nog even een half jaartje langer aan de pil gaan :S.. Hebben meer mensen hier dat? of denk ik nou echt zo slecht? :| Het zijn maar momenten afentoe dat ik dat denk, vooral als we een beetje gemoppert hebben opelkaar (ik en vriend) want ik wil het zo graag allemaal heel goed hebben voor de baby. We willen allebei heel graag een kindje, willen absoluut niet bij elkaar weg en willen er echt voor gaan. We hebben ook echt niet vaak discussies ofzo (want echt ruzie hebben we eigenlijk nooit) maar dan toch die twijfel soms. heel soms, want die twijfel maakt al gauw plaats voor een, ja natuurlijk doen we er goed aan! het gaat ook allemaal lukken op financieel gebied enzo, maar dan denk ik soms, moeten we misschien niet tog nog meer geld hebben? of toch in een gezinsownign zitten (wat we zoiezo volgend jaar gaan doen)? of moeten we niet eerst maar eens helemaal nooit meer op elkaar mopperen?? dat soort vragen komen omhoog...
Herkent iemand dit??
Ja, inderdaad. Ik ben al 9 jaar samen en ben ruim 6 jaar getrouwd. Dan zou je denken dat het toch wel goed zit. Ook nooit echt ruzie of zo. We zijn gewoon goeie maatjes. Maar een enkele keer kan mijn man wel onredelijk boos worden of gewoon heel kinderachtig doen. En dan denk je: gaat dat met een kind? En je ziet om je heen best wel relaties stuklopen. Dat wil je een kind ook niet aandoen. Niet dat ik mijn relatie niet zie zitten, maar mijn zus heeft nu vier kinderen van drie verschillende mannen (het is maar goed dat die kids nog zo jong zijn, die weten niet beter, dat zijn gewoon broertjes en zusjes) en dat zet je toch aan het denken.
En ik twijfel ook heel erg aan überhaupt kinderen... Ik weet echt niet of ik dat aan kan! Maar ja, wat natuurlijk wel zo is, wat gebeurd, gebeurd. En dan weet je uiteindelijk toch wel hoe je er mee om moet gaan. Ik wilde per sé een huis kopen, omdat een koophuis nu eenmaal handiger is dan een huurhuis (is mijn opvoeding). Dus heb ik dat gedaan. 10 keer slikken natuurlijk, want onze koopwoning kost per maand 2x zoveel als onze huurwoning destijds. Maar je weet gewoon, het wordt lastig en daarna weet je niet beter en gaat het hartstikke goed. Oké, moet ik misschien niet helemaal vergelijken met kinderen krijgen, maar ook dat zal gewoon een tweede natuur worden.
Kortom: het is helemaal niet erg om twijfels te hebben. Die duiden er juist op dat je méns bent. Met alle gevoelens die erbij horen. Nu onzeker zijn mag best. Achteraf kun je trots zijn op de stappen die je hebt gezet, welke dat dan ook mogen zijn.