Essiee schreef:Hee meiden!
Ook ik hoop jong mama te worden.
Mijn vriend heeft het zelf een beetje aangewakkerd, en nu ik over enthousiast ben dat ik bijna gek word van mezelf houdt hij de boot een beetje af!
Een tijdje geleden begon mijn vriend steeds vaker over kindjes.
Hij is er heeelemaal gek mee. Iedereen moet altijd even verkondigen hoe 'n goede vader hij wel niet zou zijn...
Is al 1keer oom en de 2e is op komst.
Ook op onze feestjes en verjaardagen komen er heel wat buggy's, kinderwagens etc mee.
Nou zit er tussen mijn vriend en mij een leeftijdsverschil van 6 jaar en ben ik dus net 20.
Ik ga 1 dag in de week naar school en werk verder een klein beetje bij. (hij heeft het huis gekocht, heeft een eigen bedrijf en de grootste lasten rusten dus op zijn schouders)
Ik heb ruim 5 jaar microgynon30 geslikt, tot deze een maand geleden vervangen werd door stederil. Heb daar zoon negatieve reacties over gehoord, die ga ik dus niet slikken!
Ik ben nu ongeveer 2 weken niet meer aan de pil, en dus kwam het onderwerp kindjes weer aanbod.
Omdat ik nog ruim anderhalf jaar 'naar school moet' (die ene dag in de week dus) hebben we het er ook over gehad het tijdens mijn studie te doen, zo kon ik daarna toch meteen aan het werk. Joa dat leek hm wel iets, verder hebben we het er niet meer over gehad. Het bleef dus een beetje in het midden, zonder echt duidelijkheid. Wel willen maar niet doen?????
De eerste keer seks zonder de pil. Hij wist dus dat ik geen pil meer slikte ..
Mijn vriend greep meteen naar de condooms... mm Oke!
De keren daarna ging hij 'voor het zingen de kerk uit' .
Hij wil heeel graag papa worden zegtie, maar wil nog wachten voor onze 'vrijheid' en nog zoveel leuke dingen met MIJ doen.
Afgelopen zaterdag deed hij het gewoon in mij. Zondags vroeg ik hem offie dat toch wel in de gaten had gehad.. Jaja het was bewust, van die ene keer werd ik toch niet zwanger
Naja goed............
Dinsdagavond begon de paniek bij hm ineens een beetje toe te slaan geloof ik ...
Ik moest misschien toch maar even een morningafterpil halen, wat iig voor de zaterdag te laat is.
Ik kan hier heel slecht tegen, hij moet van te voren nadenken wat ie doet.
Vooral omdat mijn kinderwens zoooo groot is, dat ik er de heeeeeeeeeeeeeeeeele dag mee bezig ben.
Kan aan niks anders denken en het begint me te frustreren.
Ik voel me teleurgesteld als mijn vriend niet in mij 'spuit' en word een beetje paniekerig bij het idee dat het misschien nog heeel lang gaat duren.
Maar het grootste probleem, ik word zo ongeloooooflijk onzeker.
Ik voel me afgewezen door mn vriend...
Gisteravond hebben we het er nog eventjes over gehad ... Maar weer had ik zoon idee, ik vind het wel leuk.. maar nu nog even niet! Vond vanmorgen een condoom onder zn kussen voor ht geval dat ofzo ... 😉
Vind het echt heel lastig hier mee om te gaan....
Hey meis,
Ik snap je helemaal! Dat had ik namelijk ook eerst met mijn vriend.. hij begon erover en ineens was het de volgende dag weer van: moeten we niet eerst nog dit doen, nog daarheen op vakantie etc.. Terwijl ik dan helemaal in de wolken was van het idee en het van mij niet snel genoeg kon gaan! Allemaal heel onzeker allemaal..
Ik merk dat wij als vrouwen, :), sneller over dingen doorgaan en doordrammen en dat mannen nog even de tijd hebben om het idee 'echt' te laten worden.
Misschien moet je gewoon ff met hem gaan zitten? En het er even goed over hebben?
Want dit is natuurlijk voor jullie beiden niet leuk!
(trouwens.. het zingen voor de kerk uit isniet echt veilig he?.. de kans is even groot dat je zwanger raakt! Ook vrijen zonder anticonceptie is niet veilig..maakt volgensmij niet uit wanneer dat dan zou zijn in de cyclus)
Ik hoop voor je dat je een goed gesprek kunt aanknopen en dat het wat duidelijker wordt want dit zorgt alleen maar voor verwarring!
Groetjes,
Lizzie