Anna82 schreef:...Nog 1,5 maand en dan naar de gyn, heb er wel zin in maar ben als de dood dat er niets aan te doen is :roll:
Hai Anna, ja voel me weer helemaal thuis! 😂
Ik snap je gevoel voor de gyn, ik heb, ondanks mijn MK namelijk hetzelfde gevoel... Maar weet je, het percentage (promilage) vrouwen wat ECHT kinderloos blijft, ook zonder hulp, is ZO klein, daar zitten wij echt niet bij!!
Ik heb het niet helemaal gevolgd hier maar ik neem aan dat je Persona ondertussen wel aangetoond heeft dat je echt (on)regelmatig een ei hebt, je vent heeft zaadjes, 1 + 1 = een kindje, al dan niet met hulp!
Als je straks bij je gyn bent geweest lijkt het heel wat, zo'n MMM, maar het fijne gevoel wat je krijgt is dat er eindelijk iets gaat gebeuren! Niet meer hopen dat de natuur het zelf gaat doen maar even een klein handje helpen.
Meest gehoorde voorbeeld: een startbehandeling kan bijvoorbeeld Clomid worden en de verhalen gaan dat de meeste vrouwen daarmee binnen 3 maanden zwanger zijn.
Da's een geweldig vooruitzicht, niet?!
En verder: lekker genoten van de kerstdagen?
Ik heb 1e kerstdag de heeeeele dag in mijn pyama gehangen met mijn DH op de bank, stapel DVD's, chocoladetruffels, kaasfondue en alles wat lekker kan zijn in het leven dus dat was genieten.
2e Kerstdag was ook heel ok, naar schoonmoeder en schoonzus met haar 2 heerlijke kinders (even ter bevestiging hoe geweldig kinderen kunnen zijn natuurlijk, maar ook hoe vreselijk ze kunnen zijn als ze gaan schreeuwen... :mrgreen: ). Enige minpuntje was toen schoonzus even tegen me zei: jammer dat jij nu iemand mist he, deze kerst (en daarmee doelde ze erop dat ik nu op springen zou staan); ik kon niet anders zeggen dan dat ik nou juist enorm mijn best deed om daar nou even niet aan te denken...!
Blijkt toch dat dat een vrouwending is, besefte ik me, doorrekenen en onthouden na je MK wanneer je kindje geboren zou worden... Een nuchtere vriend van me zette me onlangs keihard met 2 benen op de grond toen hij zei: wat is dat toch? Daar is niks hormonaals aan want die hormonen heb je nu niet dus dat is echt iets wat in je hoofd zit en waarvan je zelf beslist of je dat een rol laat spelen of niet. Toen besefte ik me dat ik inderdaad beter niet kan treuren om wat ik niet heb, maar blij moet zijn met wat ik wel heb, namelijk een enorm leuk leven!
Dat kindje komt wel. Ook al zou ik het liever gisteren dan vandaag hebben, de natuur is nou eenmaal niet eerlijk.
Maar als dat kindje komt is het meer dan welkom en een verrijking op dat leuke leven.
Nu eerst genieten van de vrije dagen en de champagne met oud en nieuw!
Laatste toevoeging overigens: heb nu natuurlijk wel last van 😈 -hormonen en ben heel even heel ernstig sip geweest. Toen zei manlief heel resoluut: als jij je zo'n zorgen maakt, gaan we toch volgend jaar meteen weer naar de gynaecoloog? We zijn immers al bijna 2 jaar bezig nu (oke, met een pauze, maar dat moest), we gaan niet wachten tot je 35 bent en je zwaar depressief bent geworden. Dus maandag maar weer even bellen voor een afspraak 😉
Ben zo blij met mijn vent af en toe! (correctie: tegenwoordig weer Heel Erg Gelukkig! 😃 )
Liefs, Fleur