mama-to-be schreef:Hai,
Ik ben heel lang niet op het forum geweest omdat het ons niet lukt om zwanger te raken en ik hoopte zo er minder mee bezig te zijn. Toch weer hier omdat we van de huisarts nog een half jaar moeten wachten tot we verder onderzoek bij mij krijgen. Sperma is wel gecheckt en blijkt prima in orde. Aan de ene kant een opluchting aan de andere kant geeft dit voor mij het gevoel dat er iets met mij mis is. Maar de dokter vind dat we eerst anderhalf jaar af moeten wachten (zijn nu een jaar bezig) omdat we nog jong zijn. Hoe zijn jullie ervaringen? Moesten jullie ook zo lang wachten? Eerst dacht ik namelijk nou hij heeft wel gelijk maar nu ik WEER ongi geworden ben lijkt december zo heel heel ver weg om mijzelf te laten onderzoeken.
Heel herkenbaar Mama to be... Mijn man en ik waren ook ongeveer een jaar aan het proberen om zwanger te worden. Iedere keer weer het drama van ongesteld worden en de onzekerheid of het voor ons wel weggelegd zou zijn. Uiteindelijk hebben we contact gezocht met de huisarts en ook hij zag geen reden om ons door te verwijzen. :shock: Valt dat even tegen. Je hebt het idee dat je je moet verantwoorden voor iets wat je heel erg graag wil, maar wat dus niet lukt. En dat hij dan gewoon durft te zeggen dat we het nog de tijd moeten geven. Mijn cyclussen waren best regelmatig, met hier en daar een uitschieter. Wel gaf hij aan het sperma van mijn man te willen testen, mocht dat goed blijken, dan moesten we nog maar 'even' 6 maanden proberen. Daarbij hebben we het ook goed gehad over de inpact die de doorverwijzing met zich mee kon brengen, zowel lichamelijk als emotioneel.
Uiteindelijk bleek het sperma niet helemaal goed te zijn en mochten we een doorverwijzing aanvragen. Maar, we zouden wel op een normale manier zwanger kunnen worden. De doorverwijzing is er nooit gekomen, het gesprek heeft ons toch ook aan het denken gezet. Wilde ik al die kunstmatige handelingen aan mijn lijf al wel, was ik wel klaar voor verder onderzoek en medische hulp. Het antwoord was toen voor mij simpel, nee nog niet. We zijn dus zelf verder gaan proberen, omdat we wisten dat het op de normale manier wel zou moeten lukken (zelfs buiten onderzoeken bij mij geloofde ik daar ook echt in). De eerste keren ging het mis en werd ik gewoon ongesteld, maar... enkele maanden erna werd ons wachten echt beloond. We waren zwanger!! Gelukkig is alles goed gegaan en zitten we nu al over de helft. Nu ik terug kijk ben ik blij dat we het zelf hebben gedaan. Tuurlijk was het echt heel erg balen, en geloof me dat is onzettend zacht uitgedrukt, dat het keer op keer niet lukte, maar ik ben zo blij dat we het zelf hebben gedaan. Geen polonaise aan mijn lijf, maar gelukkig samen voor elkaar gekregen.
Misschien moet je het inderdaad de tijd geven. Rust nemen en genieten van de tijd samen. Mocht het over een half jaar nog niet lukken, dan kun je de stap altijd weer zetten. Uiteindelijk als het lukt, is het het wachten misschien best wel waard geweest.
Succes...
Liefs Noor