's maandags had ik bloedverlies, dus wij naar het ziekenhuis. We zijn gelijk onderzocht, maar er was niets te vinden, dus werd ik weer naar huis gestuurd.
Op woensdag bloedde ik nog steeds, dus wij weer terug, daar kreeg ik te horen dat ze weer niets konden vinden, maar dat ik moest gaan rusten en als ik krampen kreeg moest ik terug komen. Nou alsof het zo moest zijn,kreeg ik die zelfde dag al krampen, maar heel af en toe en ik zocht er niks achter. Woensdagnacht werd ik rond 3.00 wakker van de krampen en ik kon er ook niet meer van slapen, ze bleven maar komen. Donderdagochtend heb ik een lijstje bijgehouden met de tijden van de krampen/weeen. Ze kwamen toch wel erg regelmatig, namelijk om de 3 a 4 min. Toen ik het lijstje aan mijn vriend liet zijn, belde hij gelijk het ziekenhuis en we moesten langs komen ( ik was 24,6 weken zwanger). Toen ze daar ons lijstje zagen werd ik gelijk opgenomen . Mijn baarmoedermond was 3,5 cm (terwijl het de hele zwangerschap 5 cm was) Toen ik eenmaal op bed lag, leek het beter te gaan met de krampen. Ik heb zelfs heerlijk geslapen die nacht.
Vrijdag ochtend vroeg ging het ook erg goed en rond 13.00 uur 's middags kwamen de weeen terug en ging het eigenlijk zelfs redelijk snel. Tijdens de weeen kon ik op een gegeven moment niet eens meer stil liggen en praten,dus toch maar op de bel gedrukt en ik heb toen gevraagd om een paracetamol, deze gekregen, maar het werkte niet.. nog een gevraagd en ook deze werkte niet. Toen ik dat aangaf bij de gyn. die langs kwam ging ineens alles in snelvaart. Er werd een echo gemaakt en daarop was mijn baarmondermond nog verder verweekt en bleek ik nog maar een baarmoedermond van 1,5 cm te hebben. Dat vond ik nog niet zo erg, totdat ze ging toucheren en ik 1 cm ontsluiting bleek te hebben..Mijn vriend en ik keken elkaar aan met allebei de angst in onze ogen! Ik begon te huilen en er werd ons van alles verteld. Ik werd aangesloten aan de weeenremmers en ik kreeg een spuit voor de longrijping van de meiden.
Tevens werd me verteld dat ze op dat moment aan het bellen waren met Utrecht omdat ik hier niet kon blijven i.v.m. vroeggeboorte.
Alles leek vol te liggen behalve Amsterdam het AMC. Binnen nu en 10 min. zou de ambulance komen en zou ik weggaan.
We zijn met gillende sirens naar amsterdam gegaan (ben nog nooit zo snel in a'dam geweest).
Eenmaal in a'dam aangekomen ben ik gelijk de verloskamer ingereden en daar zou ik 24 uur moeten blijven ter observatie.
De weeenremmers leken aan te slaan, want de weeen waren over. Via een echo hebben we gekeken en met de kindjes was alles goed en via toucheren hebben we gekeken en ik had nog steeds 1 cm ontsluiting, dus dat was gelukkig niet meer geworden.
De volgende dag werd mij verteld dat ik naar zaal zou gaan, maar ik voelde maar daar zo niet fijn in dat enorme ziekenhuis, waar niemand tijd voor je heeft!! dus ik vroeg of ze naar Utrecht of Zwolle konden bellen (liefst Zwolle) of er vandaag wel plek was. Gelukkig was er plek in zwolle en ik zou binnen een uur opgehaald worden door de ambulance. Ik kreeg toen ook even te horen dat het maar goed was ook, want de NICU (IC voor prematuren) lag vol, dus als de bevalling door zou zetten dan zou ik alsnog tijdens de bevalling weg moeten.
In Zwolle mijn 2e spuit gekregen voor de longrijping. Tot maandag ging het goed met de weeenremmers.
Op maandag kreeg ik weer krampen, dus hebben ze mij de zwaarste weeenremmers gegeven in de vorm van een zetpil. (deze mag je niet veel hebben, want deze weeenremmers leggen de niertjes van de baby tijdelijk stil). Maandag op dinsdagnacht moest ik wel 4x naar de w.c., ik wist niet wat me overkwam en ik had ook weer krampen, maar ik dacht dat het kwam door die zetpil die de darmen zou stimuleren (maar achteraf had ik gewoon weeen)..
Mijn vriend sliep die nacht voor het eerst een nachtje thuis in zutphen. dinsdagochtend gingen die weeen weer door en ze werden ook steeds pijnlijker en ze kwamen steeds vaker. Toch maar mijn vriend gebeld en gevraagd of hij NU wilde komen, want ik voelde me niet lekker. Na een half uur ook maar de zuster geroepen en zij zou gaan overleggen met de gyneacoloog. Niet veel later werd ik opgehaald voor een echo (mijn vriend was er nog niet) eenmaal in die echokamer, kwamen de persweeen al.
Op de echo zagen ze dat de baarmoedermond volledig was verstreken en ze zegt oh dit dacht ik al, toen ik haar vroeg wat ze bedoelde zei ze: we gaan je even toucheren..tot ze tegen de verpleegkundige die erbij was zei: ga maar bellen!!! ik zei wat bellen: ze zegt je hebt 4 cm ontsluiting en persweeen! Toen raakte ik even in paniek (er was ons vlak daarvoor verteld dat de meisjes een overlevingskans hadden van 30%) en kon ik ook niet meer goed die weeen wegpuffen, dus heb "gezellig" samen met de verpleegkundige zitten puffen.
Toen kwam gelukkig mijn vriend binnen die nog van niets wist! Ik werd gelijk weer aangesloten aan de weeenremmers (wilde ze toch nog even proberen) en ik werd naar de verloskamer gereden. Ik mocht niet toegeven aan de persdrang, want alle artsen moesten nog opgeroepn worden!
In de verloskamer mocht ik nog niet meepersen en moest ik die wegpuffen.. dus mijn vriend zat achteraf heel schattig met me mee te puffen.
Tot ineens (voor mij op dat moment vanuit het niets) een gyn. mij aan het toucheren was en ik bleek al 10 cm insluiting te hebben, dit in 5 min tijd! De vliezen braken en toen kreeg ik groen licht en mocht ik mee gaan persen, oh wat is dat dan fijn zeg!! na 3 x persen was Nyna er, een klein huiltje volgde en ze werd gelijk meegenomen. (er was ons verteld,dat als ze met de baby terug kwamen en op mijn borst werd gelegd we dan afscheid zouden moeten gaan nemen) dus we hoopten zo dat ze niet met haar terug kwamen! de weeen namen af en ze wilden bij mij de uitgestelde procedure doen (Tess laten zitten en de navelstreng zo hoog mogelijk afknippen), maar toen ging de hartslag van Tess omlaag en moest ze ook gelijk komen, maar ik had geen weeen meer en Tess lag in stuit (er werd verteld dat ze in mijn zwangerschapsstadium geen keizersnee deden, dus ze moest er hoe dan ook op de normale manier eruit)
Hij ging met zijn hele hand naar binnen en brak de vliezen en pakte Tess vast. Er werd mij verteld dat ik in 1 lange ruk moest gaan persen zonder adem te happen!! (en dit zonder persweeen).. Na een diepe hap lucht en 1 lange pers is Tess eruit getrokken door de gyn. Tess was even stil, maar huilde daarna ook even.
Tess leek het wat moeilijker te hebben, maar toen kwam Nyna al binnengereden in de couv. om naar beneden te gaan en heb ik even kunnen kijken.
Daarna kwam de kinderarts met zijn hoofd om de deur om zijn duim op te steken dat het met Tess ook goed ging en toen pas kon ik gerust adem halen.
Tess werd ook weggereden nadat ik even heb kunnen kijken en mijn vriend ging mee met de kinderen en dan lig je daar net bevallen, je vriend is met de meisjes mee en jij ligt daar in angst af te wachten of ze het zullen overleven....