Daantje, ik klets nog niet mee in het maart topic, twijfel nog, heb al amper tijd om het hier bij te houden, vind het ook zo lullig als ik af en toe mijn verhaal kom doen....
Nou ik ga een poging doen mijn bevallingsverhaal te typen...
Ik had al helemaal geen fijne zwangerschap, met 16 weken had ik al zulke erge bekkeninstabiliteit dat ik nog maar 3 uurtjes per dag kon werken, dit heb ik niet lang volgehouden en zat al heel vroeg volledig in de ziektewet. Daarnaast heb ik tot 2x toe gordelroos in mijn zij gehad en was ik totaal gevloerd en verging van de pijn. Ben uiteindelijk nog op de huisartsenpost beland, maar helaas, vanwege de zwangerschap kon ik er alleen paracetamol met codeine voor krijgen, dit hielp pas na een paar dagen.... Ik had zoveel pijn dat ik er letterlijk ziek van werd, daarnaast wist ik van de pijn niet hoe ik moest zitten/liggen/lopen, erg lange week geweest. Toen was het na een week dus over, maar een week later begon het opnieuw, weer een week..... Omdat manlief moest werken heb ik die weken bij mijn ouders gelogeerd, ik kon nog geen boterham voor mezelf smeren. Heb daar 2 weken op de logeerkamer gebivakkeerd, ben mijn ouders eeuwig dankbaar voor de steun.
Al bij de 20 weken echo bleek mijn placenta voor de uitgang te liggen, dit kon nog veranderen, maar moest wel in de gaten gehouden worden. Helaas bleef dit zo, dus het werd zowiezo een ziekenhuis bevalling onder begeleiding van mijn gyn. Maar goed, wilde zowiezo al in het ziekenhuis bevallen hoor! Op maandag in mijn 38e week had ik weer controle bij de gyn, echo gehad en ze heeft even gevoeld, bleek al 2 cm ontsluiting te hebben. Omdat ik aangaf dat ik op was van de pijn (sliep niet meer vanwege de bekkeninstabiliteit) besloot ze dat het genoeg geweest was en dat ze me een handje gingen helpen. De volgende dag om 8 uur mocht ik me melden in het ziekenhuis om ingeleid te worden. Dat was wel even een rare gewaarwording! Ik mocht die avond tot 20.00 uur eten en daarna mocht ik niets meer eten en drinken, want er was nog steeds een grote kans dat ik uiteindelijk toch nog via een keizersnee moest bevallen vanwege het grote risico op ernstig bloedverlies, ik zou dan een narcose krijgen
De volgende ochtend waren we er en kwam ik direct aan het infuus met weeenopwekkers, een half uur later heeft de gyn mijn vliezen doorgeprikt, toen ging het allemaal nog wel, behalve dat ik erge honger en dorst had, maar ik mocht nog niet eens een glas water! De verpleegsters hebben me gelukkig wel af en toe een slokje gegeven, want ik had zo'n droge mond! Nou en toe brak de hel los! Ik kreeg me toch van het een op het andere moment een weeenstorm!! Ik had ze overal, in mijn buik, mijn benen en de pijnlijksten in mijn rug! Gelukkig ging de ontsluiting wel snel, rond 12 uur had ik al bijna 8cm, omdat de pijn echt niet meer draaglijk was, heb ik bijna gesmeekt om een ruggenprik (terwijl ik altijd geroepen heb die nooit te willen!), even later kon ik terecht, maar het duurde even voordat hij gezet kon worden. Ik heb hier heel even profijt van gehad, maar helaas niet lang. Eenmaal terug op mijn kamer had ik volledige ontsluiting en mocht ik gaan persen, alleen had ik geen persdrang door de ruggenprik. Toen bleek ik ook nog volle darmen te hebben, waardoor de baby er niet uit kon, dus ik heb ook nog een klysma gehad, verschrikkelijk!! En wat voelde ik me beschaamd toen! Nou toen dat eindelijk achter de rug was mocht ik gaan persen, maar dus zonder persdrang en al bijna 24 uur geen eten en drinken gehad. Ik had dus totaal geen kracht en was hondsberoerd, het persen wilde dus ook niet vlotten, ik had al bijna 2 uur geperst zonder veel resultaat toen de gyn het genoeg vond en de vacuumpomp erbij haalde. Ze zei we proberen dit nog even, maar anders gaan we naar boven voor een keizersnee, de kamer was al opgemaakt en iedereen stond er al klaar..... Maar gelukkig na 2x met de pomp en een flinke knip (waar ik gelukkig vanwege de ruggeprik niets van voelde) werd Vinn uiteindelijk 's avonds om 10 voor 7 geboren. En toen ging het met mij helemaal mis, Marco was na een paar minuten net even naar buiten gelopen om onze ouders en zussen op de hoogte te stellen toen ik helemaal niet goed werd en even helemaal weg ben geweest, ik kon nog net op tijd tegen de verpleegster zeggen dat ik me niet goed voelde, maar vanaf dat moment is het even helemaal zwart. Toen ik eenmaal weer bij was, bleek dat ik ruim 2 liter bloed verloren was! Mijn bloeddruk was veel te laag en mijn hartslag veel te hoog. Mijn HB was ook veel te laag.... Ik kreeg toen eindelijk drinken, maar ik moest dus suikers binnen krijgen en kreeg mierzoete ranja haha! Toen moest ik nog gehecht worden (gelukkig ook pijnloos, maar had een flinke knip!).
Uiteindelijk heb ik nog wel een bloedtransfusie moeten ondergaan, want het ging gewoon echt niet, 2 liter is ook erg veel.
Heb een paar dagen in het ziekenhuis moeten blijven, kon niet eens voor Vinn zorgen, ik kon hem niet eens uit zijn bedje krijgen, zo'n pijn had ik aan de wond toen de verdoving eenmaal uitgewerkt was....
Maar waar ik dus nog het meeste moeite mee had/heb is het feit dat ik doordat ik niets mocht eten en drinken totaal verslapt was en daardoor geen kracht had om het zelf te doen. Ik ben er namelijk van overtuigd dat de pomp niet nodig geweest was als ik gewoon zelf flink had kunnen persen en dat steekt me heel erg. Heb hier in het nagesprek goed over kunnen praten en achteraf gezien was het beter geweest als ik gelijk een KS gekregen had, maar goed, dat weet je nooit van te voren. Nu anderhalf jaar later kijk ik nog steeds niet met een goed gevoel op mijn bevalling terug, gelukkig is door de artsen en verloskundigen erkend dat het een vreselijke bevalling geweest is en dat dat niet alleen maar in mijn hoofd zit. En vanwege het hevige bloedverlies en de bloedtransfusie moet ik in het vervolg weer in het ziekenhuis bevallen, maar dat vind ik niet erg. Mocht dit keer de placenta weer voor de uitgang liggen en er een kans zijn op KS, weet ik wel dat ik wel ga eten en drinken van te voren! Ik wil genoeg kracht hebben om het zelf te kunnen doen, mocht er dan nog ingegrepen moeten worden heb ik er voor mijn gevoel ten minste alles aan gedaan.
Dit is (eigenlijk nog in het kort, want er is nog veel meer gebeurt) mijn bevallingverhaal!