Pusta schreef:haha, nou als ik kijk wat voor band mijn moeder en ik nu hebben, dat zou fantastisch zijn als dat met mijn meiden zou kunnen later. Mijn moeder was bij de bevalling en bij de eerste en laatste week voor en na de bevalling... Mijn moeder komt elke controle, met Lisa ging ze mee, nu past ze op ons Lisa. Als Lisa mijn moeder ziet/hoort dan straalt ze meteen helemaal. Mijn moeder had wel vanaf de geboorte dat ze gehecht was aan mijn dochter. Die had juist moeite te wennen dat het haar kleindochter was ipv dochter, zo dichtbij heeft ze het meegemaakt. Als ik bekijk hoe verliefd ik me voelde 7 jaar geleden toen mijn (stief)zus haar docter kreeg, dat gevoel had ik nu in het kwadraat verwacht, maar is nu pas in de buurt aan het komen van wat ik toen voelde. Ik stelde alles me zo voor als een roze wolk, had er helemaal niet bij stil gestaan dat het anders zou kunnen gaan. En toen ik net zwanger was van dit tweede kindje was ik op een gegeven moment zo down dat ik het eindelijk durfde uit te spreken. Maar Tim dacht dat ik gewoon moe was, slaap maar even goed bij zei hij (Lisa sliep toen bij mijn moeder), je bent gewoon moe. Zo heftig als toen heb ik het niet meer gevoelt, maar als het me nog eens overkomt bij de tweede hoop ik dat ik sterk genoeg ben om meteen aan de bel te trekken. Ik wil dit keer ervaren hoe het is om wel op die roze wolk te zitten waar zovele het over hebben.
Finaly wat jij zegt dat je niet dacht je kind tussen andere kinderen te herkennen, dat had ik ook met Lisa. Ze leek totaal niet op mij toen ze net was geboren en ik herkende haar niet als zijnde mijn kind. Nu zie ik er steeds meer trekjes van mezelf in terug. Sommige blikken van haar! En vanmiddag trok ze zichzelf recht aan mijn broek om bij me te kunnen zijn. Dus ergens doe ik het wel goed en heeft ze hopelijk nooit gevoelt dat ik niet meteen onderste boven was van haar. Want als je moeder niet van je houd of je niet accepteerd hoe je bent, dat moet verschrikkelijk zijn! Daarom wil ik ook zo graag dat ze weet dat ik wel van haar hou! En wil ik het bij de tweede zo graag anders doen en mocht het nodig zijn wel die hulp gaan zoeken...
Ik lees af en toe mee, maar te druk om te reageren. miss na de bevalling.
Maar wat goed dat je er zo over kan schrijven!
Ik wil even vertellen dat mijn moeder het 1e jaar van haar leven in een ziekenhuis heeft gelegen (is 68 dus net na oorlog) en mijn oma kreeg tbc.
Mijn opa haar vader dus ging 1 keer week op bezoek bij mijn moeder. Dat kon in die tijd niet anders. Na 1 jaar kwam mijn moeder thuis en ze heeft altijd een hele goede band gehad met haar moeder.