Tis zo erg en zo onwerkelijk, zo snel gegaan.. Ik heb vrijdag 18 mei de 20 wekenecho gehad, super mooie gezonde kindjes, 2 jongens met alles erop en eraan.. We waren de trotste ouders en zo blij en dankbaar, de maandag erna nog een echo gehad bij de gyn, ik moest de laatste maand al rustig aan doen omdat mijn bloeddruk wat hoog was, maar ook dat was helemaal goed had ook echt rustig aan gedaan, gyn was helemaal tevreden en ik niet minder! Moest zo doorgaan. dinsdag was ik vrij en kreeg half de ochtend een beetje last van harde buiken, tenminste dat dacht ik.. Het werd erger en erger, ik ´s middags naar bed, niet kunnen slapen er maar weer uit, onder de douche maar nog niet beter.. Toch de huisarts maar gebeld inmiddels 16.30 uur.. Ze was er binnen 10 min, naar de hartjes geluisterd en dat klonk allemaal goed maar ze wilde me toch in het ziekenhuis hebben, de huisarts vroeg of iemand me kon brengen anders zou ze een ambulance bellen maar ik heb gelijk m´n schoonvader gebeld en die heeft me gebracht, gauw wat spullen in een tas, ondertussen m´n man gebeld die was voor z´n werk in Belgie en naar het ziekenhuis. Onderweg ging het alleen maar meer zeer doen, had zulke krampen in m´n buik maar ook in m´n rug en toen kreeg ik al door dit zijn weeen... Het ziekenhuis is van hiervandaan 45 min rijden maar de laatste 10 min waren niet te houden, kon bijna niet meer blijven zitten en we stoppen voor de spoedeisende hulp en m´n vliezen breken... Toen stortte ik compleet in.. Werd gelijk in een rolstoel naar de verloskamer gebracht en daar werd een echo gemaakt, met de kindjes ging alles goed en m´n vruchtblaas was nog heel, ze konden niets doen dan afwachten.. Werd naar een kamertje gereden en daar kreeg ik gigantische persweeen en sprong met zoveel geweld m´n vruchtblaas vreselijk.. De dienstdoende gyn durfde eerst niet te voelen of ik al ontsluiting had en deed dat nu wel en ik had volledige ontsluiting en dan gaan ze je uitleggen dat je kindjes komen en dat ze niets kunnen doen dan afwachten en hopen dat er 1 blijft zitten.. Heel je wereld stort in en je maakt het ook niet echt mee, het gaat in zo´n roes.. Ondertussen was mijn schoonvader druk aant regelen dat m´n man zo snel mogelijk kon komen die zou er in eerste instantie rond 21.00 uur zijn en ik heb het al die 3 uur vol kunnen houden, toen kwamen ze om 20.45 uur vertellen dat hij er rond 21.45 uur zou zijn.. Ik durfde niet te bewegen, had rustige weeen die ik weg kon puffen, verloor wel veel bloed maar bleef rustig, de verpleegkundige had gezegd dat als ik zou bewegen of ook maar iets persen het kon gebeuren en ik wilde zo graag dat mijn man er bij zou zijn.. Heb 3 uren geknokt en m´n wil heeft het al die tijd tegen gehouden toen werd de natuur te sterk en met ineens een perswee kwam het eerste kindje op de wereld om 21.10uur.. Heel mooi kindje met alles erop en eraan.. zo mooi.. Het werd in een bekkentje op een doekje bij me gelegd omdat het huidje heel teer is en toen voelde ik weer een wee komen en toen kwam ons tweede kindje.. Ook dit kindje werd in een bekkentje bij me gelegd en daarna kreeg ik weer een wee en kwam de placenta mee, daar was iedereen heel blij mee omdat dat maar heel weinig gebeurt en je meestal gelijk naar de OK moet.. Daar lig je dan met 2 kindjes die geen kans hebben.. De oudste die we Boaz hebben genoemd heeft nog 15 min geleefd, zijn broertje Lars heeft 5 min geleefd.. Rene m´n man werd bij de voordeur opgewacht door mijn ouders en kwam om 21.40 uur binnen en toen waren de kindjes al overleden.. Ook voor hem zo moeilijk, ik lag daar in een plas bloed met 2 kleine gestorven kindjes.. Het was net of we in een bizarre film waren beland waar we samen naar keken.. Ze hebben ons de tijd gegeven met onze kindjes en ze daarna meegenomen om afdrukjes te maken van de handjes en voetjes en om ze daarna op te baren in een mooi wiegje.. Ondertussen mocht ik douchen en als ik overeind bleef mocht ik naar huis als ik dat wilde, heb me overeind gehouden en dan wordt er gevraagd of je de kindjes mee naar huis wil nemen maar het was allemaal zo bizar en onwerkelijk dat we ervoor gekozen hebben ze in het ziekenhuis te laten waar mijn schoonvader ze de volgende dag samen met de begravenisonderneming waar hij bij werkt ze opgehaald hebben en ze opgebaard hebben in een mooi wit kistje, we zijn iedere dag wezen kijken bij onze kleintjes in het mortuarium en hebben afgelopen vrijdag samen het kistje dicht gemaakt.. Zaterdag hebben we de begrafenis gehad en we hebben ervoor gekozen ze samen te begraven.. Wij wonen onderaan het graf, Rene heeft het kistje van huis naar het graf gedragen en we hebben ze samen in het grafje laten zakken.. De begrafenisondernemer heeft hel mooi gesproken en wij zijn na de plechtigheid naar huis gegaan en daarna is de rest van de familie nog bij het grafje geweest om afscheid te nemen.. Wij hebben ons omgekleed en zijn in de auto gestapt en zijn naar de zeedijk gereden en hebben daar een rustig plekje opgezocht om samen te zijn.. Maar wat is het zwaar, het hele leven stort in, je toekomst is weg, mijn mooie grote buik is weg de herinnering is een vetrol en ik gruw van m´n eigen lichaam.. De kinderkamer hebben we afgelopen donderdag nog voor de begrafenis samen ingepakt en naar de zolder gebracht en steeds breek je weer.. Alles afzeggen, pretecho, spulletjes die ze nog zouden leveren.. Tekst bedenken voor op de steen en voor in de advertentie die in de krant komt.. En dan heb ik nog de verlatingsangst.. Mijn man is door de weeks bijna niet thuis, hij is vrachtwagenchauffeur en ik heb daar nooit moeite mee gehad, had m´n eigen dingetjes en vond het heerlijk zo, we hebben een super huwelijk en compleet gelukkig maar nu ga ik bijna mee als hij naar het toilet gaat,afgelopen week was hij even voor het huis en ik zag hem niet meer en ik raakte compleet in paniek.. Ben zo bang dat hem wat overkomt.. Nu is hij voor het eerst even weg en ik heb de eerste 10 min helemaal paniekerig en over m´n toeren rond gelopen, maar ik wou het zelf want ik moet hier doorheen anders wordt ik straks zo labiel als wat, nu gaat het goed en ben ik trots op mezelf, heb de strijk gedaan en zit nu rustig te typen en het lucht zo op! Hij heeft z´n telefoon mee en als het niet ging moest ik gelijk bellen want hij wou eigenlijk niet weg maar ik doe het goed! Het is wel heel fijn dat onze jongens zo dichtbij liggen, we hadden ons geen mooier plaatsje op de begraafplaats kunnen wensen, ze liggen aan de rand bij het hek en als we boven uit het raam kijken kunnen we ze zien liggen.. Hele dagen kijken we naar boven en weten we dat ze daar zijn, dichtbij huis! Deze week blijven we allebei nog thuis van het werk, we gaan samen langs mijn werk om te bespreken hoe ik het weer op kan pakken, werk in de zorg en zie er zo tegenop om weer te gaan beginnen.. Al die vragen, ik had al zo`n gigantische buik.. Vrijdag hebben we een afspraak bij de gynaecoloog, net voordat de kindjes ter wereld kwamen kwam mijn eigen gynaecoloog binnen rennen, die had gehoord wat er aan de hand was en is gelijk gekomen, daar was ik zo blij mee, het is zo´n lieve man.. Hij raadde ons aan om te proberen om te komen als we daaraan toe zijn zodat we onze vragen kunnen stellen en daar zijn we zeker aan toe dus ben benieuwd.. Ze hebben ook nog weefsel op kweek gezet en 8 buisjes bloed geprikt, we gaan er niet vanuit dat er iets uitkomt omdat alles er perfect uitzag, zowel de kindjes als de placenta, navelstrengen, alles.. Het is waarschijnlijk de natuur geweest die te vroeg zijn gang is gegaan.. We willen wel zo snel mogelijk verder en niet maanden wachten, we hebben het er al heel vaak over gehad de afgelopen dagen en we willen er allebei zo snel mogelijk weer voor gaan, dat is onze manier om het ook te verwerken en het een plekje te geven in ons leven.. Pas de dag na de bevalling drong pas door wat er allemaal gebeurt was, en de dagen erna nog meer.. Iedere morgen is een strijd om uit bed te komen, het is dat ik zo´n lieve man heb dat ik door wil leven anders had het voor mij niet meer gehoeven.. Het voelt nu zo goed om dit van me af te schrijven, sorry voor het lange trieste verhaal..