Hee dames! Ik meld me hier dan ook eindelijk, hoewel ik officieel een juni-mama ben 😉
Eerst maar even mijn bevallingsverhaal:
Donderdag 2 juni 's morgens om 5.45 mijn slijmprop ineens verloren. 's Middags om 16uur braken mijn vliezen: donkergroen, troebel vruchtwater, dus meconiumhoudend. Verlos gebeld en doorgestuurd naar het ziekenhuis. Af en toe wel een krampje, maar niets noemenswaardigs.
In het ziekenhuis meteen aan de CTG gelegd en wel wat lichte weeën te zien, maar niet echt denderend. Ze wilden me de kans geven om zelf op gang te komen tot de volgende ochtend. Zou ik dan nog geen weeën hebben, dan zouden ze me gaan inleiden.
Vanaf 01.00 's nachts kreeg ik plots om de 5 minuten weeën. Ik had verwacht dat dat wat rustiger op gang zou komen ,maar mooi niet. Ze waren behoorlijk pijnlijk en heb dan ook de hele nacht wat op en neer gelopen, omdat ik ze met geen mogelijkheid liggend op kon vangen. Ik had buik en rugweeën. 's Nachts voor controle van Tijn nog een keer aan de CTG gelegen en 's morgens rond 6 uur getoucheerd en al 3 cm ontsluiting, daar was ik blij mee! Verder vanaf toen elke keer een half uurtje aan de CTG en dan mocht ik weer een half uurtje onder de douche (daar kon ik de weeën het beste opvangen). Om 8 uur 's morgens had ik al 5 cm ontsluiting. Om 10 uur helaas nog steeds maar 5cm ontsluiting en de weeën waren erg heftig en pijnlijk en bijna niet meer op te vangen. CTG werd eraf gehaald, Tijn kreeg een draadje op zn hoofdje geschroefd voor zn hartslag en ik kreeg inwendig nog een slang ingebracht om de sterkte van de weeën te meten. Die laatste waren dus, hoe pijnlijk ze ook waren, helaas niet heftig genoeg om te zorgen voor meer ontsluiting. Dus aan de weeënopwekkers gelegd via het infuus. Tegelijk ook een ruggenprik tegen te pijn gekregen. Helaas heb ik een scheve rug (scoliose) en zat de ruggenprik ook wat scheef, waardoor ik de weeën bleef voelen in mn linkerbil, verder was alles wel verdoofd. Maar het was wel een groot verschil met hoe pijnlijk ze waren, en op deze manier kon ik ze tenminste nog wat opvangen. Tussendoor elke keer wel de ruggenprik verhoogd, omdat door de weeënopwekkers de pijn in mn bil ook wel steeds heftiger werd. Om 14uur 's middags had ik 8 cm ontsluiting, eindelijk weer schot in de zaak! En om 16 uur had ik dan 10cm ontsluiting, maar geen persweeën door de ruggenprik. Toch wat proberen mee te persen op de weeën die ik wel voelde in mn bil en dat ging op zich best goed, alleen Tijn vond het niet zo leuk en liet dat merken doordat zn hartslag elke keer wat te ver daalde.
Dus ruggenprik uitgezet en even afwachten. Om 17uur waren de weeën vreselijk heftig terug, zoveel pijn in mn rug ook dat ik ze amper op kon vangen. Maar echte persdrang was er nog steeds niet. 20 minuutjes toch meegeperst op de weeën, maar weer hartslag daling, dus hop op mn zij en de weeën wegpuffen wat haast niet ging. Toen wilden ze nog bloed afnemen uit Tijn zn hoofdje, dus met de benen in de beugels en zo toch wel een 10 minuten moeten liggen. Vreselijk vond ik het, want zo plat op mn rug werd de pijn alleen nóg maar heviger.
Om 19uur kwam de gynaecoloog erbij, even meegekeken met het persen, weer 20 minuutjes geperst en ze zagen de haartjes van Tijn al komen, dus ik kreeg weer energie van het idee van 'hij komt er nu echt aan, eindelijk!'. Maar helaas, hartslag daling weer van Tijn, tot onder de 60/min. Inmiddels had ik wel echt enorme persdrang, maar moest die dus weer wegpuffen op mn zij wat echt niet te doen was.
Omstreeks 19.30 heeft de gyn besloten om de vacuumpomp erbij te pakken. Ik kreeg een verdoving voor een knip die hij op het laatste moment wilde gaan zetten en de vacuumpomp werd geplaatst. Tijdens 3 persweeën heeft de gyn enorm hard meegetrokken, maar elke keer schoot het vacuum ook los van Tijn zn hoofdje. Daarna nog tijdens 2 persweeën bleef de gyn meetrekken en de verloskundige zat op haar knieeen naast mij op het bed, met haar vuisten in mijn buik en duwde kei hard mee, ppfff wat was dat pijnlijk zeg!
En toen weer een hartslagdaling en toen vonden ze het mooi geweest. Ik riep zelf al een paar keer van 'snij hem eruit!' en ze gingen nu ook voor een spoedsectio.
Ik heb gesmeekt om dan in elk geval mn weeën stop te zetten met medicatie, want ik had echt onhoudbare persdrang. Ze hebben me toen medicatie via het infuus gegeven, maar zonder resultaat. In de tussentijd stonden er 8 man rond mn bed, kreeg ik een catheter, werd ik aangesloten op van alles etc etc. Toen nog andere medicatie gekregen om de weeën stop te zetten, maar daar stopten ze ook niet op, maar kreeg ik wel gigantische hartkloppingen van (wat een doodeng gevoel!). En als klap op de vuurpijl kreeg ik toen een persweeënstorm, continue zonder tussenpozen giga persdrang en pijn, pijn, pijn. Dus zo zijn ze met me over de gang, de lift in, naar de OK geraced. Daar zei de anesthesist nog doodleuk dat hij een ruggenprik voor de keizersnee wilde zetten, jaja, zie je het al voor je? Continue heftige persweeën en dan even rustig moeten gaan zitten voor de ruggenprik, no way! Heb dat ook pertinent geweigerd en wilde perse onder narcose. Daar nog van de pijn de hele OK onder gespuugd en voor mn idee duurde het eeuwen voor ik de narcose kreeg. Uiteindelijk werd ik om 20.00uur in slaap gebracht en om 20.10uur is onze prachtige zoon Tijn geboren, 3352gram en 53cm. Hij is meteen naar mn man gegaan (die mocht niet in de OK zijn, omdat ik onder narcose was, maar hij stond wel meteen buiten de OK klaar samen met een team kinderartsen om onze Tijn op te vangen) en die is met hem meegegaan naar de couveuse afdeling. Ik had tijdens de bevalling hoge koorts (39.5) gekregen en Tijn had dus ook koorts toen hij net geboren was (39.1). Dus hebben ze meteen geprobeerd om een infuusje te prikken, maar 2 keer mislukt (maar onze bink gaf geen kik tijdens het prikken!).
Ik werd om 21 uur wakker op de verkoever en Mark was meteen bij mij met foto's van onze vent. Ik was nog lekker groggy van de narcose en heb volgens Mark wel 20 x in 1 minuut gezegd van 'wat is hij moooooi' :mrgreen:
Om 21.30 waren we dan eindelijk met zn 3tjes bij elkaar op de couveuse afdeling en heb ik heerlijk ons ventje bij me op de borst mogen houden (Mark had ook al met hem gebuideld in de tijd dat ik nog niet wakker was). Ze kwamen toen opnieuw een infuusje prikken en deze keer wel in 1 keer raak in zijn voetje.
Ik moest op de kraamafdeling blijven ivm antibiotica via het infuus en Tijn moest op de couveuse afdeling blijven vanwege dezelfde reden. Gelukkig werd ik wel dag en nacht door de super lieve verpleging op en neer gereden naar Tijn toe.
Ik ben meteen begonnen met hem aanleggen, maar hij is een enorme driftkop en wil meteen wat proeven als hij zuigt en zo snel gaat dat natuurlijk niet, zeker niet na een ks.
Inmiddels zijn we sinds afgelopen dinsdag middag lekker thuis. Meteen een helse nacht gehad ivm darmkrampjes, dus nu krijgt hij voor elke voeding infacol. Ik ben aan het kolven en dat gaat super goed (ik wil niet zelf aan de borst laten drinken, omdat ik graag wil weten hoeveel hij binnenkrijgt, vandaar kolf ik en dat geef ik via de fles). Ik kolf nu na elke voeding en dan kan ik al zoveel kolven voor ruim 2 voedingen! Inmiddels liggen de eerste zakjes borstvoeding zelfs al in de diepvries, dus dat gaat super! Tijn zit nu op 8x70cc voeding. Afgelopen nacht ging het al een stuk beter, om 01.30uur voeding gehad en toen om 04.30 uur en toen sliep hij zowaar door tot 08.15uur, heerlijk! Dus het grote genieten is nu begonnen.
Gelukkig heeft de gyn dus geen knip meer gezet bij mij, dus heb nu 'alleen' nog maar een wond van de ks die super goed geneest. Wel nog heel erg veel pijn aan mn bekken, dus probeer wel zoveel mogelijk boven te blijven en trappen lopen te vermijden, al is dat lastig voor een bezig bijtje zoals ik 😉
Nou, heel verhaal weer meiden, ik zal nu proberen om alles even goed bij te gaan houden!