Voor degenen die 't leuk vinden...m'n verhaal...
en anders... gauw doorklikken maar... ('t is een beetje een lang verhaal...)
Zaterdag 23 maart, de dag die anders zou verlopen als gedacht…
We moesten ons die zaterdag ochtend melden en zouden gaan doorspreken hoe of wat, niet omdat de hoge bloeddruk, vocht vasthouden, bloedwaardes zo alarmerend waren, maar alles bij elkaar…
Dus wij zaterdag richting ziekenhuis, verder niks bij ons (lekker naïef) want we gingen alleen plannen maken…
Daar aangekomen eerst gesprek met vplk en daarna kwam de verloskundige en die had toch andere plannen…
Want waarom wachten?! ’t Was rustig die dag, dus ze hadden alle tijd… we werden dus eigenlijk een beetje (positief gezien) voor ’t blok gezet, en misschien ook wel goed…
En helemaal fijn m’n eigen oude gyn had dienst! (het moest dus gewoon zo zijn) ik had haar voor alle behandelingen…ken haar al 17 jaar en ze heeft ook vorig jaar de curettage gedaan…kwam dus al snel even langs.
Gaf ook aan de verloskundige aan dat ze er bij wilde zijn als ’t kind zou komen (lief!)
En na de eerste schrik en mekaar eens goed aangekeken te hebben hadden we zoiets van… ok, laten we de buit maar binnen halen!
M’n korte baarmoederhals gaf me nu wat voordeel want bij toucheren bleek ik al zo’n dikke 2 cm ontsluiting te hebben!! Dus m’n vliezen werden gebroken.
Toen werd bij mij ’t infuus geprikt en is lief snel de spullen gaan halen en ik aan de oxytocine ben gegaan via infuus…
Dit was rond 9.45uur
Ik reageerde vrij vlot op de medicatie en op de monitor was goed te zien dat de weeën activiteit toenam.
Hartslag van kindje was niet lekker te controleren dus hebben we vrij vlot een elektrode op ’t hoofdje geplaatst en later ook nog via krasje op ’t hoofdje bloed afgenomen, gelukkig was dit allemaal ok, maar ’t arme kind had dus voor geboorte al 2 gaatjes op ’t hoofdje.
Ik vond ’t begin van de weeën erg lijken op de miskramen maar met de gedachte er nu iets moois voor terug te krijgen was ’t goed te handelen al nam de frequentie en intentie op een gegeven moment wel flink toe!!
Roel was gedraaid waardoor hij een “sterrenkijker” was geworden hierdoor moest ik op m’n linker zij liggen in de hoop dat hij weer zou draaien… dat was niet prettig, weeën zo heel lastig op te vangen! En op gegeven moment had ik ook zoiets van… nu trek ik ’t niet meer, alleen was de ontsluiting toen al gevorderd naar 8 cm en dat is teveel voor pijnstilling en/of ruggeprik, dus… door op karakter! GIRL POWER!!!!
Ontsluiting verliep verder vrij vlot en rond 16u had ik volledige ontsluiting, echter toen was de verloskundige bezig met laatste fase op andere verloskamer en kon ik dus niet persen… ik heb ’t een uur moeten ophouden…dat was niet fijn!!!! En op een gegeven moment houd je ’t gewoon niet meer… bepaalde oerkrachten nemen ’t van je over en controleren je lijf… wat nou wegpuffen… niks ervan… dat kind moet ERUIT!!!
Toen ik eenmaal mocht persen… (heerlijk!!) bleek ’t draaien helaas niet helemaal gelukt te zijn, hierdoor stagneerde de uitdrijving…en na ruim een uur persen vond men ’t genoeg…
Gyn werd erbij gehaald en ons werd verteld dat ze ’t gingen proberen met vacuüm extractie en knip, en als dit ook niet zou lukken werd alvast een operatie team standby gezet want dan zou ik meteen doorgaan naar ok voor keizersnede…
Gelukkig was dat laatste niet nodig…
na nog 3x persen met de vacuüm was daar om 18.44 uur onze kleine man!! Glibberdeglibber… op m’n borst…
Oh mijn god… wat een moment!!!
Ondanks de knip toch ook enige perineum schade dus er moest nog wel gehecht worden, maar in die tijd lag ik met zoonlief op m’n lijf dus niks aan de hand…
Placenta was er ook vlot en volledig, bijzonder om te zien!
Nadat de rust was wedergekeerd werd Roel gemeten en gewogen en hierna wilden we voor ’t eerst aanleggen dus ik kwam overeind zitten… heb toen nog gezegd dat ik wat duizelig was…
En toen werd ik weer wakker en liepen er een vrouw of 10 rond m’n bed met toeters en bellen, infusen en zuurstof… en was ik dus helemaal knock out gegaan… mis gewoon een dik kwartier… lief zat met zoon in een hoek van de kamer met grote ogen te kijken…was zich kapot geschrokken!
Dikke waarschijnlijkheid dat de combi, grote inspanning + niet eten + flink bloedverlies (800 cc) dit heeft veroorzaakt…
Gelukkig trok ik snel bij, maar mocht niet douchen, dus beetje opgefrist op bed.
Omdat Roel met vacuüm geboren is moesten we 24uur blijven ter observatie, maar gezien mijn avontuur ook niet zo erg…
Opa’s en oma’s zijn nog wel even langsgekomen trots, trotser en trotst!
Tegen 22u zijn we naar de kraamsuite gebracht en zo moe als ik was… heb die nacht geen minuut geslapen… heb alleen maar naar ‘m liggen kijken… mijn zoon!!
En nog steeds, kan ’t niet geloven dat dit in mij gezeten heeft…had de eerste dag steeds zoiets van, ik moet ‘m zo inleveren…dit is niet echt… toch wel!!
De volgende morgen is de kinderarts geweest en alles was prima, wel kwamen we erachter dat de weegschaal op de verloskamer niet goed was... dus geboorte gewicht is gecorrigeerd naar 3340 gram en hij was 51 cm.
Zondag avond rond 19.30u zijn we naar huis gegaan waar de kraamzorg al voor de deur stond te wachten voor eerste opvang.
De kraamweek was heerlijk, super aardige meid, veel verteld veel geleerd... en deze week heeft lief vakantie, dus lekker met z'n 3'tjes proberen een draai te krijgen...
Ik ben helemaal verliefd op m'n kleine man!