Om zeven uur ’s ochtends mochten we ons melden in hetziekenhuis voor de inleiding. Helaas werden we nog even in spanning gelaten, zewilden eerst kijken of er wel voldoende ontsluiting was om te beginnen met deinleiding. Doordat het erg druk was op de afdeling eerst lang wachten voor wegroen licht kregen om naar de anesthesie te gaan.
Daar aangekomen werd eerst de ctg, katheder, plaatselijkeverdoving, infuus en diverse apparatuur om mij in de gaten te houdenaangebracht. Ik dacht dat ik bij de klaplong al aan veel apparatuur zat maardat werd hier sterk overtroffen. Uiteindelijk werd ook de ruggenprik gezet watoverigens mee viel. Voordat de pomp er aan mocht, zijn de eerste doseringenhandmatig gedaan. Blij dat ik aan alle apparatuur zat want ik reageerde met eenbehoorlijke bloeddrukdaling. Dus hiervoor ook nog weer een injectie enmedicatie via het infuus wat er gelukkig al zat.
Om half elf waren we uiteindelijk eindelijk weer op deverloskamer terug en kon ik eindelijk aan de weeënopwekkers en aan de bevallingbeginnen. Door de verdoving kon ik niet uit bed, dus de uren gingen langzaamvoorbij. Gemiddeld 1 cm ontsluiting peruur wat ons behoorlijk tegenviel aangezien dit toch de tweede keer is. Om 17.15zat ik op ruim 6, een krappe 7 cm dus rekenden dat we ongeveer rond een uur ofhalf negen zou bevallen. Een kwartier later voelde ik toch wel een onaangenaam drukkend gevoel. De pomp vande ruggenprik was net vervangen dus dacht eerst dat het niet goed was gegaan,maar bij controle bleek die wel in orde te zijn. Weer een kwartier later was ikvoor mijn gevoel behoorlijke persweeën aan het wegpuffen maar aangezien ik eenhalf uurtje daarvoor nog op 6/7 cm zat, leek dat onwaarschijnlijk. Dave toch deverloskundige erbij geroepen en inderdaad volledige ontsluiting.
De gynaecoloog was net naar huis maar ik mocht de persweeënwel opvangen zonder mee te persen om de baby zover mogelijk te laten zakken dater zo weinig mogelijk met vacuüm hoefde te gebeuren. 20 minuten later was de gynaecolooger, constateerde dat de baby er goed voor lag, tijdens een perswee werd er nogeen verdoving voor eventueel inknippen gezet, waarvan ik de prik duidelijkvoelde. Weer een perswee later werd een plastic cupje geplaatst, de volgendeperswee kwam het hoofdje en bij de laatste was daar onze kleine Evan; mooiroze, meteen huilen en spartellen. Deknip is niet eens nodig geweest, de persweeën waren zo krachtig dat de gynaecoloogniet hoefde mee te trekken. Enige schade een scheurtje, zo klein dat het nietgehecht hoefde te worden. Vanuit het niets een uurtje behoorlijk pittig werken,waarschijnlijk ook doordat er geen opbouw in pijn was en we het niet verwachthadden, een erg mooie bevalling.
De placenta kwam ook vrijwel meteen, en mede door de drukte op de afdeling heb ikEvan erg lang om de borst mogen houden voor de controles kwamen; 2870 kg en 51cm. Dave heeft de navelstreng doorgeknipt en daarna mijn moeder en Dylonopgehaald. Dylon was blij en trots met zijn broertje, spreekt zijn naam heelgoed uit en is erg lief en voorzichtig met hem.
Dave heeft hem meegenomen naar mijn kamer en Evan heeft dehele nacht in zijn wiegje naast mijn bed gestaan. Hij heeft wat moeite metaanleggen, neemt nog niet zo’n goede hap maar als hij aan ligt drinkt hij erggoed. Het aanleggen gaat ook met elke voeding beter en hij slaapt erg goed. Dieochtend zijn meteen het katheder en infuus verwijderd met de mededeling als ikover vier uur zelf geplast had en de kinderarts Evan gecontroleerd had, mochtenwe naar huis! Helaas was de kinderarts er vanuit gegaan dat we in ieder geval24 uur zouden blijven ivm vacuüm dus die was mede door een spoedgeval er pas om14.45. Helemaal goed gekeurd en om 15.30 naar huis toe!
Zelf ben ik best goed ter been, natuurlijk wel af en toevermoeid met 2 nachten voor de bevalling slecht slapen door de zenuwen en nudoor voedingen
en naweeën. Gelukkig worden deze laatste ook al minder. Eerstekraamdagen zijn super! Nu pas weet ik wat ik allemaal bij Dylon gemist heb.